Obraz azalii

Te długie, zakrzywione pręciki, które charakteryzują Obrazy Azalii

Skąd bierze się to strzępiące się drutowanie wokół kielichów?

Na Obrazach Azalii płatki ledwie zdążyły się otworzyć, a z nich wydostają się już nitkowate elementy, wygięte w dół, a następnie wyprostowane w trzonki, każdy zakończony pomarańczową lub złotą końcówką. To nie jest wytwór artysty: pędzel podążył za pręcikami wyraźnie dłuższymi od płatków, które kwiat wysyła na zewnątrz zamiast zatrzymywać je w głębi kielicha. Linia staje się coraz cieńsza wraz z oddalaniem się od serca, aż zamienia się w nic więcej niż złoty włos. Każdy płatek rzuca linie poza swój własny obrys, a płótno nie chce się zamykać na zwykły okrąg koloru.

Ta cecha zmienia wszystko podczas zawieszania. Piwonia lub róża namalowana tworzy zamkniętą masę, którą oko otacza jednym uderzeniem; tutaj wzrok podąża za nitkami do ich końców, wychodzi z kwiatu, a następnie wraca do niego. Płótno zajmuje wizualnie więcej miejsca niż jego rzeczywista powierzchnia, co pozwala mu samodzielnie wypełnić dużą ścianę bez wydawania się zagubionego. Dlatego też te dzieła źle znoszą bycie ściśniętymi obok siebie: wymagają przestrzeni wokół nich.

Pięć nitek, a nie dziesięć: oko rozstrzyga zanim botanik

Policz płatki kwiatów z kielichów na Obrazach Azalii: rzadko przekraczają pięć. Szczegół ten nie jest przypadkowy, to podział, którego ogrodnicy używają od dwóch wieków między azaliami a ich kuzynem, różowcem, który ma ich dwa razy więcej. Pięć nitek pozwala dostrzec tło kwiatu, dziesięć je wypełnia i tworzy w środku gęsty kępek. Malarze tych płócien zachowali tę liczbę, co sprawia, że rysunek jest czytelny z odległości trzech metrów: nadal można dostrzec architekturę kwiatu tam, gdzie malowany różowiec dałby jedynie zlep mas.

Dlaczego te pomarańczowe punkty oświetlają cały Obraz Azalii?

To szczegół, który zauważamy jako ostatni i nie możemy oderwać wzroku: na końcu każdej nitki w Obrazie Azalii znajduje się pomarańczowa pręcika, czasami wyraźnie złota, wielkości ziarnka ryżu. Roślina przechowuje w niej pyłek, a ten ciepły kolor kontrastuje z kością słoniową tła jak z ciemnozielonymi liśćmi. Te maleńkie punkty działają na ścianie jak drobne żarzące się węgle : pasują do mosiężnej gałki, miedzianej lampy, wypolerowanego drewna starego mebla i wystarczają, aby połączyć płótno z resztą pomieszczenia.

Turkus, pudrowy błękit i złote lśnienia : paleta barw Obrazów Azalii

Czy turkusowa azalio istnieje w ogrodzie?

Gdzie indziej nie. To właśnie stanowi cały urok. Obrazy Azalii przywracają turkus i pudrowy błękit, których żaden masyw nigdy nie wyprodukował: prawdziwy kwiat przechodzi od białego do różowego, koralowego, czerwonego, fioletowego i tam się kończy. Ten błękit pochodzi od kolorysty, a nie od rośliny. Przedłuża starą tradycję, ręcznie zdobionych plansz botanicznych i farb gościnnych malowanych w Chinach na eksport, gdzie kwiat był dopasowywany do gustu dalekiego kupca, a nie do prawdy ogrodu. Te płótna wyrażają tę rozbieżność: pokazują wymarzoną azalio, nigdy skatalogowaną azalio.

Ta rozbieżność ma bardzo konkretne konsekwencje. Kwiat pomalowany w dokładnych odcieniach pozostaje wspomnieniem ogrodu i ogranicza się do pomieszczeń, które lubią rośliny; turkusowa azalio staje się samodzielnym obiektem kolorystycznym. Wtedy pasuje do ceramiki, tkaniny indygo, ściany w kolorze zieleni morskiej , jak i do wnętrza z drewna, bez brzmienia przypominającego ogrodnictwo. To pozwala tym płótnom znaleźć się zarówno w salonie, jak i w jadalni, zamiast rezerwować je na werandę.

Czy te złote lśnienia, które marmurkują Obrazy Azalii, są wynikiem wyobraźni?

Spójrz na krawędzie płatków na Obrazach Azalii: biegnie wzdłuż nich jaśniejsza linia, często złota, rozmywając się, jakby kolor uciekł na zewnątrz. Roślina to robi naprawdę. Azalie słyną ze swoich kaprysów: gałąź nagle daje kwiat o obramowaniu, płomieniu lub nakrapianym, innym niż wszystkie sąsiednie, a szkółkarze w epoce szklarni budowali całe kolekcje na tych zmianach koloru, do których się uodporniali. Malowanie tych lśnięć to malowanie samej niestabilności kwiatu, stąd wrażenie, że żaden płatek nie kopiuje dokładnie sąsiada.

Dlaczego ten koralowoszafranowy zamiast różowego z azalii ogrodowych?

Śledź koral od jednego obrazu do drugiego: nigdy francuski róż, zawsze ta czerwonoszafranowa barwa przesunięta w stronę pomarańczową, rozjaśniona kością słoniową na dnie płatka i powtórzona ciemniej w żyłach. To jest dokładny odcień azalii, które zmuszano do kwitnienia pod szklarnią zimą, a Obrazy Azalii nie zmieniły się o ton. Położony na kości słoniowej tle, otoczony ciemnozielonym listowiem, ten kolor odtwarza jedyną żywą nutę w domu w styczniu. To kolor zimowego sezonu, a nie lata : ogrzewa pomieszczenia, w których dzień przybywa późno i szybko odchodzi.

Kości słoniowej pustka Obrazów Azalii, czy pamięć o planszach botanicznych

Ani wazon ani horyzont: dlaczego te azalie unoszą się na kości słoniowej?

Pochodzi z dalszych rejonów niż myślimy. Puste tło kości słoniowej otaczające kwiaty obrazów Azalea nie jest wygodnym tłem: to strona. Azalia dotarła tutaj drogą morską, a zanim sadzonki przetrwały podróż, w Europie znano ją tylko z wysuszonych gałązek przyklejonych do arkusza i kolorowanych grafik. Kolekcja dziedziczy ten układ przypominający zbiór roślin, gdzie roślina unosi się samotna pośrodku papieru, bez krajobrazu, bez wazonu, bez horyzontu. Nic więc nie konkuruje z kwiatem, a wzrok ma tylko jedno miejsce do zatrzymania.

Na ścianie to puste miejsce pracuje dla Ciebie. Tło kości słoniowej oddaje światło z pomieszczenia zamiast go pochłaniać, dzięki czemu płótno rozjaśnia swój fragment ściany zamiast ją przyciemnić. Kwiat wydaje się jeszcze wyraźniejszy, ponieważ nic wokół niego nie ma, a całość wygląda równie dobrze na jasnej ścianie, gdzie zlewa się z marginesem, jak i na głębokim odcieniu, gdzie prostokąt kości słoniowej działa jako ostre cięcie. Dlatego właśnie te dzieła sztuki nie wymagają specjalnie przygotowanej ściany.

Zamknięty pąk, otwarty kwiat: zasada odziedziczona po zbiórnikach roślinnych

Weź płótno losowo: obok rozłożonej kwatery znajduje się jeszcze zamknięty i spłaszczony pąk, a następnie liść i fragment zdrewniałej łodygi. Cztery stany rośliny na tym samym obrazie, dokładnie tego wymagała dawna ilustracja botaniczna, aby można było zidentyfikować gatunek, a obrazy Azalea zachowały tę dyscyplinę. Azalia nadawała się do tego lepiej niż inne, ponieważ jej kwiaty otwierają się w zwartych gronach, najpierw niektóre, potem kolejne. Płótno zawiera więc czas : przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. To właśnie ocaliło je przed zamrożonym tłem i sprawia, że ​​rano wydaje się, jakby nieznacznie się przesunęło.

Doniczka z kwiatami stycznia, wskrzeszona przez obrazy Azalea

Obrazy Azalea pokazują kwiat tak, jak rzadko na niego patrzymy: grono w szczytowym momencie otwarcia, koralowy na kości słoniowej, bez złotego doniczki ani papieru kryształowego z kwiaciarni. Ci, którzy otrzymali tę roślinę w styczniu, od razu rozpoznają jej kolor; ci, którzy ją uprawiali, rozpoznają dodatkowo liście drobne i ciemne, malowane tutaj gałązka po gałązce. Inni widzą w niej tylko dziwny kwiat, nazębrowany złotymi nitkami, a to kolejny powód do zawieszenia go tam, gdzie nigdy nie wpada słońce: na korytarzu, w północnym pokoju, w ślepym korytarzu.

Często zadawane pytania dotyczące obrazów azalii

Czy to są azalie czy różaneczniki?

Obie rośliny należą do tej samej rodziny, co powoduje zamieszanie. Na tych płótnach trzy znaki rozróżniają: delikatne, długie i mało liczne pręciki, około pięć na kwiat zamiast podwojenia; lejkowaty kielich szeroki i cienki; drobny, ciemny i gęsty listek, bardzo oddalony od dużych, skórzanych liści różaneczników. Kolekcja pozostaje więc po stronie azalii, lżejszej i bardziej rysunkowej z obu.

Dlaczego mówi się o azaliach indyjskich dla kwiatów pochodzących z Chin?

Nazwa pochodzi od drogi, a nie od kraju. Pierwsze rośliny podróżowały przez posterunki i statki kompanii handlowych, a etykieta pozostała przyklejona do rośliny, mimo że jej przodkowie rosli na wzgórzach chińskich. To nieporozumienie jest czytelne tutaj: malowany kwiat to kwiat europejskich szklarni, zmuszony do kwitnienia zimą, ze zmiękczonym koralem i kością słoniową, a nie dzika azalii górska.

Co oferuje się w przypadku pomalowanej azalii zamiast doniczki z kwiatami?

Doniczka z azalii to zimowy prezent, który rzadko doczeka wiosny: wręczamy ją pełną kwiatów, wyczerpuje się i ląduje w śmieciach. Te płótna stają naprzeciw temu trendowi, zatrzymując baldach kwiatów na szczycie ich rozkwitu. W Chinach ten kwiat nosi imię ptaka i od dawna otoczony jest aurą tęsknoty za ojczyzną. Wręczenie go w ten sposób to obietnica powrotu, a nie zakończenia pory roku.