Venetiaans masker schilderij

Het goud en het gebarsten ivoor: het materiaal van de Schilderingen Venetiaanse Maskers

Waarom komt goud terug op bijna elk Venetiaans masker schilderij?

Bekijk de collectie en één kleur valt al snel op: goud. Het omlijst een wenkbrauwboog, loopt in voluten over een slaap, verlicht een mat voorhoofd. Kijk naar de rand van deze voluten: hij is netjes, alsof hij is uitgesneden, en het materiaal lijkt er dikker te zijn dan de naburige verf, erop aangebracht in plaats van vermengd. Het is de bladgoudfolie uit Venetiaanse ateliers die de schilder hier imiteert, die maskers voor bal bekleedde voordat deze canvas werden bedekt. Het goud van de Schilderingen Venetiaanse Maskers valt op vóór het gezicht, en niets in de compositie probeert dit te voorkomen.

Op een muur gedraagt dit goud zich niet als een gewone kleur. Het verandert met de tijd: discreet onder een middaghelderheid, ontwaakt het zodra een lamp het schuin raakt, en pas 's avonds geven deze schilderijen hun volledige waarde prijs. Een verlichte ophanging van opzij in plaats van frontaal haalt er veel meer uit. Dit maakt ook mogelijk dat een vergulden masker zonder problemen boven een donker meubelstuk kan worden geplaatst: het brengt zijn eigen helderheid met zich mee in plaats van die van de kamer te eisen.

Deze barsten in het ivoor zijn geen toevallige verfongelukjes

Kom dichterbij de ivoorachtergronden en de bleke groentinten: het oppervlak is bedekt met een fijn raster van scheuren, zoals het glazuur van oud porselein. De Schilderingen Venetiaanse Maskers nemen hier een realiteit uit de ateliers over. Het Venetiaanse masker wordt in geplakt papier gevormd en vervolgens voorzien van een laag wit krijt dat wordt geschuurd voordat er wordt geverfd; met de seizoenen krimpt en scheurt deze laag. Een barst vertelt dus het verhaal van een object dat is gebruikt, van carnaval naar carnaval gedragen. Het schilderen van slijtage in plaats van nieuwigheid, betekent de voorkeur geven aan herinnering boven etalage.

Beige muur of inkmuur: wat wordt het ivoor van het masker?

Twee materialen delen elk Venetiaans Masker schilderij: een mat ivoor dat het licht absorbeert en een goud dat het terugkaatst. Deze coëxistentie vraagt om een ruimte waar de verlichting gericht is in plaats van diffuus, een gang met wandlampen, een eetkamer verlicht van onderaf, een trappenhuis. Op een bleke wand smelt het ivoor van het masker samen en tekent alleen het goud nog het gezicht; op een diepe, donkergroene of inktblauwe muur keert de verhouding om en de hele gezicht treedt af tegen een blok. De gekozen muur bepaalt wat je als eerste ziet.

De uitgewiste stad op de achtergrond van de Venetiaanse Masker schilderijen

Waar komt de mist vandaan die de façades achter het masker opslokt?

Achter elk gezicht laten de Venetiaanse Masker schilderijen steeds hetzelfde naar boven komen: verweerde façades, een hergerekend klokkentoren, het water van een kanaal, allemaal ondergedompeld in een grijze mist. Kijk hoe deze achtergrond is behandeld: geen enkele contour is gesloten, de daken verliezen hun scherpe rand halverwege, en de grijsheid stijgt vanuit het waterniveau naar de hemel alsof hij uit het kanaal zelf komt. Zo slokt de januari-mist de lagune op, in hetzelfde seizoen waarin de bals plaatsvonden. Een helder masker voor een oplossende stad : het canvas toont niets anders.

Deze vage diepte produceert een zeer concreet effect zodra het canvas aan de muur hangt: het duwt de wand terug. Het oog blijft aanvankelijk steken in het gezicht, dichtbij en scherp, maar glijdt vervolgens naar een verte die het nooit helemaal kan lezen, en het beeld begint te functioneren als een opening. Een kamer zonder raam wint er enorm mee : trappenhuis, blinde entree, muur van een gang. Waar een vrij landschap zijn horizon zou opleggen, laat de mist het oog het werk zelf afmaken.

Het kanaal achter het gezicht keert de Venetiaanse traditie om

Meet hoeveel ruimte de stad hier inneemt: een bootje, een oever, twee of drie gebouwen op elkaar gepropt op een smalle strook, en altijd achter een figuur die alles in beslag neemt. De Venetiaanse Masker schilderijen keren zo de klassieke Venetiaanse blik om, die het Grote Kanaal over de hele breedte uitspreidde, met getelde koepels en uitgelijnde stenen. Op deze doeken laat geen monument zich noemen, geen façade is leesbaar genoeg om te worden herkend. De stad wordt een kleur, niet een adres, en het is het masker, het enige duidelijke element, dat de schaal van het beeld bepaalt.

Op welke muren rust de mist van de Venetiaanse Masker schilderijen het best?

De nevelachtige achtergrond van de Venetiaanse Masker schilderijen speelt een rol die er zelden aan wordt toegeschreven: het levert een gekleurd grijs op, soms blauwachtig, soms zandkleurig, dat dient als buffer tussen het masker en de kamer. Het resultaat is dat een bordeauxrood of donkerblauw zeer verzadigd de muur niet direct raakt, maar wordt gedempt door dit tussengelegen gebied. Daarom installeren deze doeken zich even goed op pleisterwerk in ivoorwit als op diepgroen, en passen ze moeiteloos bij donker hout, fluweel of kaal steen. De mist dient als overgang.

Kaal mond en bewerkte hand: de taal van de Venetiaanse Masker schilderijen

Is het een verrassing dat de mond altijd open blijft?

Een detail herhaalt zich van doek tot doek totdat het in het oog springt: het masker stopt bij de jukbeenderen. De lippen blijven zichtbaar, vaak karmozijnrood, soms halfopen. De Venetiaanse Masker schilderijen nemen hierin een zeer praktische beperking over van het Venetiaanse object over, waarvan de vorm de onderkant van het gezicht vrijlaat zodat men kan drinken, eten en spreken zonder het te verwijderen, dus een hele nacht door onherkend kan blijven. Vandaar komen deze handen die een beker vasthouden. De mond is het enige gebied waar nog iets af te lezen valt, en daar concentreert de schilder zijn expressie.

Deze reserve verandert alles voor wie er een van deze schilderijen in huis heeft. Een gewoon portret stelt een individu voor, met zijn tijdperk, zijn familie en zijn blik die je vanuit kamer tot kamer volgen. Hier is het gezicht aanwezig maar anoniem: het neemt de plaats in van een portret zonder de last ervan te dragen. Je hangt een aanwezigheid op, niet iemand. Daarom passen deze beelden in een gedeelde woonkamer, een logeerkamer of een kantoor, waar de effigie van een onbekende iedereen ongemakkelijk zou maken.

Een geknoopte lint, een belletje, een handschoen: waar houden deze maskers zich vast aan?

De accessoires die terugkomen in de Schilderijen Masker van Venetië zijn niet zomaar versieringen: ze vertellen hoe het masker werd bevestigd. Een strakke lint om de nek, een goudkleurige bies die langs de wang hangt, een bewerkte hand onder de kin, en deze laatste beweging is de directe herinnering aan een vrouwelijk masker dat werd vastgehouden door een knoop aan de achterkant te bijten, waardoor degene die het droeg tot absolute stilte werd veroordeeld. De zwarte sluier en de cape verlengen dezelfde intentie. Elke bevestiging is versierd, en dit maakt deze handen zo verontrustend.

Voor wie naar deze schilderijen kijkt vanaf een bank, vertellen die kleine elementen het hele verhaal. Ze dwingen je om te beslissen wat er aan de hand is: een opgeheven glas suggereert een feest dat al vergevorderd is, een handschoen onder de kin houdt een bekentenis in, een zwarte sluier zegt dat je niets meer zult zien. De gebaar vervangt het gezicht en laat ieder de rest schrijven. Dit onderscheidt deze beelden van een eenvoudige objectstudie op een neutrale achtergrond, en maakt ze spraakzaam door te zwijgen.

Bloeiende bladeren en gouden krullen: de versiering van de Schilderijen Masker van Venetië

Kom dichterbij de voorhoofd en wangen: op de Schilderijen Masker van Venetië is geen enkel oppervlak kaal. Een klimoprankje loopt van de slaapwang naar de appelwang, kleine bloemen openen zich in de ooghoek, gouden krullen volgen de neusrug als een ader. Niets wordt willekeurig geplaatst; dit decor sluit aan bij de reliëf van het gezicht en benadrukt het precies waar de huid zou hebben bewogen, op de wenkbrauwen, de oogleden, de wangen. De versiering neemt de plaats in van de uitdrukking : hoe meer een masker is versierd, hoe minder het laat zien wat het denkt.

Veelgestelde vragen over de schilderijen masker van Venetië

Zijn dit maskers van het huidige carnaval of van de balten uit de 18e eeuw?

Alles in deze schilderijen verwijst naar een oud masker en niet naar een souvenirstand: goud aangebracht in bladeren, gekraakt krijt wit, zwarte sluier, cape, soberheid van vormen. Het carnaval dat op de hedendaagse tijd is hernieuwd heeft meerdere veren en felle kleuren vermenigvuldigd; de collectie houdt zich aan een strenger repertoire, dat van de ballen van de Serenissima, waar het masker ten eerste diende om de rang van degene die het droeg uit te wissen.

Bordeaux, marineblauw, aquagreen: hoe combineert u deze maskers met een al gekleurde kamer?

Twee elementen vergemakkelijken de combinatie. Goud, dat overal aanwezig is, past bij messing, honinghout en naturel stoffen; de grijze mist op de achtergrond dempt de felle kleuren voordat ze uw muur bereiken. Let op de secundaire kleur van het masker, bordeauxrood, paars of groen, en laat die één keer in de kamer terugkomen, op een kussen of ruggensteun. Vermijd alleen het plaatsen van deze gezichten tegen een al zeer belaste wand: ze eisen leegte om zich heen.

Wat scheidt een Venetiaans masker van een Italiaanse komediemaasker?

Arlequin- of Pantalone-maskers zijn gemaakt van donker leer, bedekt met rimpels en uitstekende neuzen: ze wijzen een karakter toe, en men lacht voordat de acteur spreekt. De gezichten in deze collectie doen het tegenovergestelde. Gladde, sculpturale, versierd met bladeren en vergulding, ze onttrekken de identiteit in plaats van er één te geven. Daarom behouden deze schilderijen hun mysterie door de jaren heen in plaats van hun verhaal meteen prijs te geven.