Tabel Azalea

Deze lange, gebogen meeldraden die de Azalea Schilderijen kenmerken

Waar komt deze stekeligheid van draden rond de bloemblaadjes vandaan?

Op de Azalea Schilderijen zijn de bloemblaadjes nog maar net opengedreven, of er steken al draden uit, gebogen naar beneden en vervolgens rechtop in een tak, elk uiteindig met een oranje of gouden punt. Dit is geen fantasie van een schilder: de kwast volgde meeldraden die daadwerkelijk langer zijn dan de bloemblaadjes, die de bloem naar buiten richt in plaats van ze in de kelk te houden. De lijn wordt ook fijner naarmate hij zich van de kern afkeert, tot hij slechts een gouden haar is. Elke bloemblaadje projecteert zo lijnen buiten zijn eigen contour, en het doek weigert zich terug te trekken in een eenvoudige kleurring.

Dit kenmerk verandert alles op het moment van ophangen. Een pioenroos of een roos die is geschilderd vormt een gesloten massa, die het oog omhult met een blik; hier volgt de blik de draden tot hun punt, verlaat de bloem en keert er dan terug. Het doek neemt visueel meer ruimte in dan zijn werkelijke oppervlakte, waardoor het op zichzelf op een groot muurvlak kan staan zonder verloren te lijken. Dit is ook de reden waarom deze werken slecht zijn om dicht tegen elkaar aan te plaatsen: ze eisen de leegte om hen heen.

Vijf draden, en niet tien: het oog beslist voordat de botanicus dat doet

Tel de stamens van een bloemhoofd op deze Azalea Schilderijen: ze steken zelden boven de vijf uit. Het detail is niet bijzaak, het is de telling waar tuinders al twee eeuwen gebruik van maken tussen de azalea en zijn neef de rhododendron, die er het dubbele van heeft. Vijf filamenten laten de achtergrond van de bloem zien, tien vullen deze en vormen een compact bos in het midden. De schilders van deze doeken hebben deze telling gerespecteerd, en dat is wat het ontwerp op drie meter afstand leesbaar maakt: je kunt nog steeds de architectuur van de bloem onderscheiden waar een geschilderde rhododendron slechts een massa zou geven.

Waarom verlichten deze oranje puntjes een heel Azalea Schilderij?

Het is het detail dat je als laatste opmerkt en waar je niet meer van weg te kijken bent: aan het einde van elk filament van een Azalea Schilderij, een oranje meeldraad, soms ronduit goudkleurig, niet groter dan een rijstkorrel. De plant herbergt hier zijn stuifmeel, en deze warme kleur vormt een contrast met het ivoorkleurige achtergrond en het donkergroene van de bladeren. Deze minuscule puntjes werken op de muur als kleine gloeiende kolen. Ze passen bij de koperen greep, de koperen lamp, het gewaxte hout van een antiek meubelstuk, en volstaan om het doek met de rest van de kamer te verbinden.

Turquoise, poederblauw en gouden lijnen : het palet dat is uitgevonden voor de Azalea Schilderijen

Bestaat er een turquoise azalea in de tuin?

Nergens, en dat is juist het interessante. De Azalea Schilderijen brengen een turquoise en een poederblauw terug die geen enkele bloemenborder ooit heeft voortgebracht: de echte bloem varieert van wit tot roze, koraal, rood, paars en stopt daar. Deze blauwe kleur komt van de kleurist, niet van de plant.Het verlengt een oude traditie, die van botanische platen die met de hand zijn verfraaid en gouaches die in China voor export zijn geschilderd, waar de bloem werd afgestemd op de smaak van de verre koper in plaats van op de waarheid van de tuin. Deze doeken omarmen dit verschil: ze tonen een gedroomde azalea, nooit een gecatalogiseerde azalea.

Dit verschil heeft een zeer concreet gevolg. Een bloem geschilderd in zijn exacte tinten blijft een herinnering aan een tuin en blijft beperkt tot kamers die van groen houden; een azalea die turquoise is geworden, wordt een object van kleur op zich. Het past dan bij een faience, een indigo weefsel, een watergroene muur evenals een houten interieur, zonder ooit te klinken als een herinnering aan tuinieren. Dit maakt het mogelijk voor deze doeken om in een woonkamer als in een eetkamer te staan, in plaats van zich op een veranda te beperken.

Zijn deze gouden lijnen die de Azalea Schilderijen marmeren, verzonnen?

Kijk naar de randen van de bloemblaadjes op de Azalea Schilderijen: er loopt een iets lichtere, vaak gouden lijn langs deze rand, die vervaagt, alsof de kleur naar buiten is weggelopen. De plant doet dit echt. De azalea staat bekend om zijn caprichos: een tak geeft plotseling een bloem met een rand, vlam of spikbel, anders dan al zijn buren, en de tuinbouwers van de serreeeuw hebben hele collecties opgebouwd rond deze kleursprongen die ze probeerden vast te leggen. Het schilderen van deze lijnen is het schilderen van de instabiliteit van de bloem zelf, vandaar dat geen enkele bloemblad precies de buurman kopieert.

Waarom dit koraalzalm in plaats van het roze van tuinazalea’s?

Volg het koraal van het ene doek naar het andere: nooit een puur roze, altijd dit roodzalmkleurig dat richting oranje trekt, verlicht met ivoor aan de achtergrond van de bloemkelk en donkerder herhaald in de aderen. Dit is de tint van de azalea’s die onder een kas werden geforceerd om in de volle winter te bloeien, en de Azalea Schilderijen zijn er niet van afgeweken. Geplaatst op de ivoorkleurige achtergrond, omringd door het donkergroene van het gebladerte, speelt deze kleur de enige levendige noot in een huis in januari. Het is een kleur van een koude seizoen, niet van de volle zomer : het verwarmt de kamers waar de dag laat arriveert en vroeg vertrekt.

Het ivoorkleurige vacuüm van de Azalea Schilderijen, of de herinnering aan kruidenplaten

Geen vaas, geen horizon: waarom drijven deze azalea's op ivoor?

Hij komt van verder dan je denkt. De ivoorachtige leegte die de bloemen van de Azalea schilderijen omringt, is geen handige achtergrond: het is een pagina. De azalea is hierheen gekomen per schip, en lang voordat er planten de reis overleefden, was men in Europa alleen bekend met hem via gedroogde takken die op bladeren werden geplakt en gekleurde gravures. De collectie erft deze bladzijde van een plantenboek, waar de plant alleen in het midden van het papier drijft, zonder landschap, zonder vaas, zonder horizon. Niets komt dus concurreren met de bloem, en het oog heeft slechts één plek om zich te concentreren.

Aan de muur werkt deze leegte voor u. Een ivoorachtige achtergrond reflecteert het licht van de kamer in plaats van het op te slokken, zodat de doek zijn hoek van de muur verlicht in plaats van te verduisteren. De bloem lijkt des te scherper naarmate er niets om hem heen is, en het geheel past even goed op een lichte wand, waar het door de marge samenvloeit, als op een diepe tint, waar de rechthoek ivoor fungeert als een scherpe uitsparing. Daarom vereisen deze werken geen ingerichte muur.

Gesloten knop, open bloem: de regel die is overgenomen van plantenboeken

Kies een willekeurig doek: naast de grote open bloem, een nog gesloten en langwerpige knop, dan een blad en een stuk houtachtig stengeltje. Vier staten van de plant op hetzelfde beeld, precies wat de botanische plaat vereiste om de soort te kunnen identificeren, en de Azalea schilderijen hebben deze discipline behouden. De azalea leende zich daar beter voor, omdat zijn bloemen in een compact boeket openbloeien, eerst enkele, dan de rest. Het doek bevat dus tijd : een voor, een nu, een binnenkort. Dat is wat het redt van de bevroren decoratie en geeft de indruk, sommige ochtenden, dat het iets is verschoven.

De bloeiende pot van januari, herrezen door de Azalea schilderijen

De Azalea schilderijen tonen de bloem zoals je hem nooit lang genoeg ziet: de tros op het hoogtepunt van zijn opening, koraal op ivoor, zonder de vergulde pot of het kristallen papier van de bloemist. Degenen die deze plant ooit in januari hebben ontvangen, herkennen onmiddellijk de kleur; degenen die hem hebben gekweekt, herkennen ook het fijne en donkere blad, hier takje voor takje geschilderd. De anderen zien er slechts een vreemde bloem in, omzoomd met gouden draden, en dat is nog een reden om hem op te hangen waar de zon nooit schijnt: halletje, noordelijke kamer, doodlopende gang.

Veelgestelde vragen over azalea schilderijen

Laten deze doeken azalea's of rhododendrons zien?

De twee planten behoren tot dezelfde familie, wat verwarring veroorzaakt. Op deze doeken zijn er drie kenmerken die dat onderscheiden: fijne, lange en weinig meehouders, ongeveer vijf per bloem in plaats van het dubbele; een trechtervormige kroon die breed en dun is; een fijn, donker en dicht gebladerte, heel anders dan de grote, bepantserde bladeren van de rhododendron. De collectie blijft daarom aan de kant van de azalea, de lichtste en meest getekende van de twee.

Waarom spreekt men van Indische azalea voor een bloem uit China?

De naam komt van de route, niet van het land. De eerste planten reisden per schepen en handelsposten van de handelsmaatschappijen van de Indische Compagnie, en het etiket bleef aan de plant kleven, terwijl zijn voorouders groeiden op heuvels in China. Deze misverstand is hier nog steeds te lezen: de geschilderde bloem is die van Europese kassen, gedwongen om in de winter te openen, met zijn verzachte koraal en ivoor, in plaats van een wilde bergazalea.

Wat biedt men nu juist met een geschilderde azalea in plaats van met een bloeiende pot?

De azalea pot is een wintercadeau dat zelden de lente overleeft: het wordt aangeboden vol bloemen, het put zich uit, het wordt weggegooid. Deze canvassen doen het tegenovergestelde en houden de tros op het punt van zijn opening vast. In China draagt deze bloem de naam van een vogel en heeft al lang een reputatie van heimwee, van een land dat ontbreekt. Het aanbieden ervan is een terugkeer aanbieden, niet een seizoen dat ten einde komt.