Margriet Schilderij

De antraciet achtergrond en de witte gloed van de Marguerite schilderijen

Waar komt die parel-indruk vandaan als de margriet op antraciet rust?

Het eerste wat opvalt bij deze Marguerite schilderijen is het totale gebrek aan weide: de witte bloem onderscheidt zich van een antraciet, bijna zwarte achtergrond, als een juweel op een donkere stof. De vergelijking is niet willekeurig. De naam van de bloem zelf komt van het Latijnse margarita, de parel, overgeërfd van het Grieks en van nog verder weg naar het Oosten; onze voorouders zagen in deze parelmoerachtige schijf een steen die in het gras lag. Juweliers presenteren hun parels al eeuwenlang op donker fluweel, omdat alleen de duisternis de parelmoer laat zien.

Op een muur is dit partijdigheid onmiddellijk zichtbaar. Een lichte achtergrond verspreidt het licht en overspoelt de witte tinten; een diepe achtergrond werkt als een donkere kamer en concentreert de blik op de bloemkroon. Opgehangen in een kamer 's avonds, doven deze composities niet, ze worden intenser wanneer de lamp wordt aangestoken, terwijl veel bloemrijke schilderijen vervagen. Dit stelt hen in staat om een ​​donkere muur, een gang zonder raam of een achtergrond van een bibliotheek te weerstaan, plaatsen waar een aquarelle landschap onmiddellijk zou verdwijnen.

Het wit van de Marguerite schilderijen is nooit tweemaal hetzelfde

Kijk goed naar de witte tinten: in de Marguerite schilderijen is er geen enkele identiek. De ene heeft de neiging naar roze waar de achtergrond magenta is, de andere wordt turquoise, de derde neemt de asgrijze kleur van de antraciet omgeving aan. De botanica verklaart deze flexibiliteit beter dan de schilderkunst. Het wit van een margrietblaadje komt niet van een pigment: het ontstaat door minuscule luchtbelletjes tussen de cellen, die al het ontvangen licht terugkaatsen zonder enige kleur ervan vast te houden. Met andere woorden, een margriet heeft geen eigen tint, het draagt ​​de tint die het omringt.

Dit detail verandert de manier waarop deze schilderijen thuis tot leven komen. Een pigmentloze bloem wordt een spiegel: de bloemkroon kleurt met het gordijn, de parketvloer, het ochtendlicht en vervolgens iets anders bij zonsondergang. Een schilderij dat tegen een raam gericht is dat bij zonsondergang draait, presenteert niet dezelfde witte tinten bij het middaguur en zeven uur 's avonds. Deze instabiliteit is geen gebrek, maar geeft de collectie een ademhaling die zeer gekleurde onderwerpen niet kennen: het motief blijft, de tint beweegt.

Deze bloemen zouden moeten slapen, we hebben ze wijd open geschilderd

Een detail zou de oplettende kijker moeten waarschuwen bij deze Marguerite schilderijen: de bloemen zijn wijd open terwijl de nacht de achtergrond vult. In een weide gebeurt dat nooit. De margriet en zijn kleine verwant van de gazons sluiten zich bij zonsondergang, trekken hun bloemblaadjes in een kegel en openen zich pas 's ochtends; deze dagelijkse heen en weer beweging heeft hem zijn oude bijnaam 'oog van de dag' bezorgd. Het schilderen van de opengebloeide bloem op een inktzwarte nacht komt dus neer op het bevriezen van een moment dat de natuur weigert, een middagzon die in de duisternis wordt bewaard.

Eenmaal het schilderij is opgehangen, is het effect heel concreet: je krijgt een beeld van vol zonlicht dat niet meer afhankelijk is van het uur. In een slaapkamer, een teruggetrokken gang, een kamer op het noorden, introduceren deze schilderijen een helderheid die het raam niet biedt. Ze onderscheiden zich hierdoor van grote weidemaquettes, die vooral het moment weergeven waarop ze werden vastgelegd. Hier, de bloem blijft het hele jaar door open, ongeacht het seizoen, de hemel van de dag en de nacht.

Wat de Marguerite schilderijen laten zien als je dichterbij het hart komt

Hoeveel bloemen verbergen zich in een saffraanhart?

Kom dichterbij: wat de Marguerite schilderijen laten zien als een saffraanhart is geen hart, en de bloem is geen bloem. Deze bolle schijf verzamelt tientallen, soms honderden buisvormige bloemetjes, elk compleet met zijn meeldraden; de witte kroon die eromheen ligt, is gemaakt van nog meer bloemen, afgeplat in bladen. Wat wordt gezien als een margriet, vormt in werkelijkheid een strak bijeengekomen verzameling van ongeveer honderd bloemen, samengebracht in een enkele schijf om zich van ver weg door insecten te laten opvallen.

Deze structuur verklaart de zeer bijzondere korreligheid van de collectie. Het saffraan in het midden is nooit een gladde vlakvulling: het bruist, het prikt, het vangt het licht anders dan de matte bloemblaadjes. Op een muur wordt het een klein maar onweerstaanbaar heet punt, een oranje brandpunt in koude of verzadigde achtergronden. Het is dat wat je doet naderen, en het stelt deze schilderijen ook in staat om koper, beuken of okerkleurige stoffen te beantwoorden zonder dat er iets is berekend.

Waarom bewaren de Marguerite schilderijen de gesloten knoppen?

Het motief keert terug in de Marguerite schilderijen: naast de open bloemen zijn er ronde, groene knoppen, nog gesloten, soms meer dan de open bloemkroon. Wat je dan ziet is niet een teruggevouwen bloemblaadje, maar de omvouw, die ring van kleine groene blaadjes die de bloem omhult tot de dag van de opening. Schilderijen van bloemen hebben al vroeg begrepen hoe ze de knop kunnen gebruiken: het introduceert duurzaamheid in een stilstaand beeld. Een open bloem zegt het moment, [HTML FRAGMENT - traduit ce fragment HTML, garde la structure]een gesloten knoop kondigt aan wat komen gaat.

Voor het oog spelen deze knopen een secundair, puur ritmisch rol. Hun helder groen en hun volle vorm breken de herhaling van de witte kronen, voorkomen dat de compositie een regelmatig patroon wordt en creëren donkere ademruimtes tussen de bloemen. Daarom kunnen deze doeken lang bekeken worden zonder te vermoeien: ze bieden twee leessnelheden, eerst de glans van de open bloemen, daarna de telling van de knopen die je niet opgemerkt had. In een kamer waar je lang blijft, is dit detail meer van tel dan je denkt.

Stengels die nauwelijks breder zijn dan een lijn houden de compositie

In de Marguerite-tafelen nemen de stengels evenveel ruimte in als de bloemen: lang, glad, nauwelijks breder dan een penseelstreep, ze stijgen zonder een enkel incident tot de bloemhoofd, begeleid door fijne grassen die buigen. Deze naaktheid is geen uitvinding van een schilder. De margriet laat haar stengels bijna zonder bladeren groeien, waarbij het grootste deel van het gebladerte dicht bij de grond blijft; wat omhoog gaat is dus een zuivere lijn, zonder takken of vertakkingen. Weinig bloemen bieden zo'n duidelijke lijn.

Dit heeft een zeer praktisch gevolg bij het ophangen. Deze dunne verticale lijnen vragen om hoge formaten en smalle plaatsen: een paneel tussen twee ramen, een muurvlak tussen een deur, een trappenhuis. De stengels verlengen de hoogte van de kamer in plaats van deze te verdelen, en de gebogen grassen brengen de enige diagonaal in het beeld. Waar een dichte bosbloem massa vormt en verzwaart, blijven deze composities luchtig en laten een muur die al druk bezet is ademen.

Turquoise, magenta, zwart: de kleurvrijheid van de Marguerite-tafelen

Geen enkel grasland heeft ooit een turquoise margriet

Een turquoise margriet bestaat niet, en een zwarte margriet evenmin. De Marguerite-tafelen presenteren ze echter, naast rijke rozen en saffraan harten die tot het uiterste worden gedreven. Deze vrijheid heeft een oude reden: de