Πίνακας Πυροσβεστών

Το μπλε της νύχτας και το πορτοκαλί των φλόγας: το ζευγάρι που κρατά τους Πίνακες Πυροσβεστών

Από πού προέρχεται αυτό το μπλε της στολής που περιβάλλει κάθε φλόγα;

Κοιτάξτε αυτούς τους Πίνακες Πυροσβεστών από μακριά, με μισοκλειστά μάτια: μένουν μόνο δύο μάζες, μια ζέστη που ανεβαίνει και ένα κρύο που την περιβάλλει. Το πορτοκαλί καταλαμβάνει το κέντρο, το μπλε κρατά τις άκρες και τους ώμους. Επειδή αυτό το μπλε δεν είναι μια νύχτα πίσω από τη σκηνή: είναι η στολή η ίδια, μανίκες, γιακάς, καμπουριασμένη πλάτη, ζωγραφισμένη αρκετά σκοτεινή για να ρουφήξει το φως. Και καθώς το μπλε και το πορτοκαλί αντιμετωπίζουν το ένα το άλλο στον κύκλο των χρωμάτων, το καθένα εξάγει το άλλο: όσο πιο σκούρο γίνεται η ουσία, τόσο περισσότερο καίει η φλόγα. Ο ζωγράφος δεν αναζήτησε αυτή την αντίθεση, την βρήκε ήδη μέσα στο θέμα.

Αυτός ο νόμος της ταυτόχρονης αντίθεσης εξηγεί επίσης γιατί αυτοί οι πίνακες φαίνονται φωτισμένοι από μέσα, παρόλο που δεν υπάρχει λάμπα. Το μπλε, σκουραίνοντας προς το μαύρο, δημιουργεί χώρο. το πορτοκαλί, αντίθετα, προχωρά προς το βλέμμα και φαίνεται να ξεχειλίζει από την άκρη. Σε έναν τοίχο, το αποτέλεσμα παρατείνεται: τοποθετημένοι μπροστά από ένα πολύ ανοιχτό χωριστικό τοίχο, αυτά τα έργα τέχνης κερδίζουν σε ένταση. μπροστά από μια γκρι επίστρωση ή ένα σκούρο ξύλο, ηρεμούν και διατηρούν μόνο τη λάμψη τους. Η επιφάνεια που τα υποδέχεται καθορίζει λοιπόν τη θερμοκρασία ολόκληρου του δωματίου.

Γιατί το κόκκινο των πυροσβεστικών σταθμών λείπει σχεδόν παντού;

Η πρώτη αντίδραση μπροστά σε ένα τέτοιο θέμα θα ήταν να βάψουμε τα πάντα κόκκινα: κόκκινο φορτηγού, κόκκινο πυροσβεστικού σταθμού, κόκκινο σειρήνας. Ωστόσο, αυτοί οι πίνακες Pompiers το αποφεύγουν σχεδόν εξ ολοκλήρου. Αυτό που καίει εδώ δεν έχει περίγραμμα: το πορτοκαλί γίνεται κίτρινο κοντά στην εστία, εξασθενεί σε θαμπή καφέ όταν εισέρχεται στον καπνό και κατατίθεται σε ραβδώσεις και όχι σε συμπαγείς επιφάνειες. Το κόκκινο θα παρέμενε ένα σήμα, ένα χρώμα εμβλήματος τοποθετημένο μια για πάντα. το πορτοκαλί, αντίθετα, αναγκάζει τον καμβά να δείξει μια φωτιά που εξακολουθεί να κινείται και γλιτώνει τον τοίχο από την κορεσμό ενός μεγάλου γυαλιστερού κόκκινου.

Ο χρυσός που αναδύεται σε αυτούς τους πίνακες Pompiers: αντανάκλαση ζωγραφισμένη ή ανάμνηση χαλκού;

Μια μεταλλική ζεστασιά διατρέχει πολλούς από αυτούς τους πίνακες Pompiers: χρυσές άκρες στους ώμους, λάμψη στην κορυφή του κράνους, χάλκινες ραβδώσεις που ακολουθούν τις πτυχές ενός μανίκιου. Πρώτα πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια απλή ανάκλαση των φλόγες, εκτός αν ο χρυσός συνεχίζει εκεί που η φωτιά δεν φτάνει πλέον, σε μια γυρισμένη πλάτη, σε μια σκοτεινή άκρη εικόνας. Δεν αντανακλά, υπενθυμίζει: την κορυφή χαλκού σφυρηλατημένου και το στέμμα του, λαμπερά πολύ πριν από τα ματ κράνη σήμερα. Ο ζωγράφος κράτησε το χρώμα του, σαν μια κληρονομική απόχρωση και όχι επιλεγμένη.

Αυτή η χρυσή φλέβα έχει μια πολύ συγκεκριμένη συνέπεια για όποιον κρεμά έναν από αυτούς τους πίνακες. Ο χρυσός δεν είναι πραγματικά ένα χρώμα, είναι μια αντανάκλαση: αλλάζει ανάλογα με την ώρα και την πηγή φωτός του δωματίου. Το πρωί γίνεται μέλι. κάτω από ένα ζεστό φως του βραδιού, πλησιάζει το μπρούντζο και ανασύρει το πορτοκαλί των φλόγες. Ένας πίνακας από αυτήν τη συλλογή δεν παρατηρείται λοιπόν ποτέ δύο φορές με τον ίδιο τρόπο την ίδια ημέρα, γεγονός που τον καθιστά πολύτιμο σε μια είσοδο ή έναν διάδρομο όπου περνά κανείς απλώς.

Αυτό που καταπίνει ο καπνός και αυτό που αποκαλύπτει στους πίνακες Pompiers

Κάτω από το κράνος και τη μάσκα, κανένα πρόσωπο: γιατί;

Πλησιάστε αυτούς τους πίνακες Pompiers και ψάξτε για μια ματιά: δεν θα τη βρείτε. Το κράνος κατεβαίνει, η μάσκα αντανακλά το φως σε μια φωτεινή ράβδο, η μάσκα παίρνει τα υπόλοιπα. Αυτό που απομένει είναι μια κοπή: ώμοι, πλάτη, χέρι τεντωμένο προς μια ράβδο. Ο ζωγράφος σταματά ακριβώς εκεί που σταματά ο εξοπλισμός, και έχει δίκιο, γιατί σε μια επέμβαση ο άνθρωπος εξαφανίζεται κάτω από τη στολή του, μέχρι που οι συνάδελφοί του τον αναγνωρίζουν από τον τρόπο που κινείται και όχι από τα χαρακτηριστικά του. Ο πίνακας καταγράφει αυτή την εξαφάνιση, δεν την διορθώνει.

Το αποτέλεσμα είναι καλύτερο από μια απεικόνιση πορτρέτου. Μια σιλουέτα δεν ανήκει σε κανέναν, επομένως ανήκει σε όλους: αυτός που την κοιτάζει μπορεί να φιλοξενήσει έναν αδελφό, έναν πατέρα, έναν γείτονα ή τον ίδιο στα είκοσί του χρόνια. Αυτό είναι που καθιστά αυτά τα έργα διαχειρίσιμα στην καθημερινή ζωή, επειδή ένα στενοχωρημένο πρόσωπο σε έναν τοίχο σαλονιού βαραίνει πολύ γρήγορα, ενώ μια μορφή σε κίνηση, ποτέ. Η σιλουέτα αφήνει χώρο για την ανάμνηση αυτού που περνάει μπροστά, και αυτό είναι ακριβώς αυτό που ζητάμε από μια εικόνα που διασταυρώνεται δέκα φορές την ημέρα.

Η καπνοδόχος είναι φόντο ή θέμα των καμβάδων Pompiers;

Το γκρι που καταλαμβάνει το μισό αυτών των καμβάδων Pompiers θεωρείται σκηνικό· στην πραγματικότητα κάνει όλη τη δουλειά. Διαγράφει τα φόντα, αφαιρεί τους τοίχους, αφαιρεί από το βλέμμα κάθε σημείο αναφοράς απόστασης, έτσι ώστε η σκηνή να μπορεί να εκτυλίσσεται είτε στον τρίτο όροφο είτε στο βάθος μιας αποθήκης. Οι ζωγράφοι γνωρίζουν εδώ και αιώνες αυτή τη δύναμη του ατμού και της ομίχλης: όσο πιο μακριά βρίσκεται ένα σχήμα, τόσο πιο θαμπό και διαλυμένο γίνεται. Η καπνοδόχος εφαρμόζει αυτόν τον κανόνα με ωμότητα, σε λίγα εκατοστά αντί για πολλά μίλια.

Αυτή η κατάκτηση του κενού έχει άμεσο ενδιαφέρον σε έναν τοίχο. Μια εικόνα κορεσμένη με λεπτομέρειες απαιτεί χώρο γύρω της και αρνείται κάθε γειτνίαση· εδώ, μεγάλες γκρίζες περιοχές παραμένουν αναπνεύσιμες και αποδέχονται την εγγύτητα μιας βιβλιοθήκης, ενός καθρέφτη ή ενός μικρότερου πλαισίου. Το γκρι παίζει το ρόλο του αποσβεστήρα μεταξύ της πορτοκαλί φλόγας και της απόχρωσης του τοίχου σας, εξού και μπορούμε να κρεμάσουμε ένα τέτοιο έργο σε ένα δωμάτιο που είναι ήδη χρωματιστό χωρίς να συγκρουστεί τίποτα ούτε να διεκδικήσει την προσοχή συνεχώς.

Αυτός ο φωτοσφαιρικός δακτύλιος που ανεβαίνει από το έδαφος: η φωτιά φωτίζει τα κράνη από κάτω

Μια ιδιαιτερότητα πέφτει στο μάτι όταν ευθυγραμμίζουμε αυτούς τους καμβάδες Pompiers: το φως δεν πέφτει από τον ουρανό, ανεβαίνει. Η εστία βρίσκεται κοντά στο έδαφος, φωτίζει τα πηγούνια, τις μασχάλες, την κάτω πλευρά των κάγκελων και ρίχνει τις σκιές προς τα πάνω. Όλη η δυτική ζωγραφική, ή σχεδόν, χτίστηκε πάνω στο αντίθετο: μια λάμψη από ένα παράθυρο, ψηλά αριστερά. Αυτός ο αντίστροφος φωτισμός αρκεί για να δημιουργήσει την ανησυχία και την προσοχή που προκαλούν αυτά τα έργα, πριν καν προσδιορίσουμε τι δείχνουν.

Πρέπει να το λάβουμε υπόψη κατά την επιλογή της θέσης τους. Ένας καμβάς της πηγής φωτός του οποίου προέρχεται από κάτω αντιτίθεται σε έναν βίαιο ζενιθιακό φωτισμό: τα δύο φώτα διαφωνούν. Δίνει το καλύτερό του πάνω από ένα χαμηλό έπιπλο, κοντά σε μια λάμπα που βρίσκεται στο πάτωμα ή σε μια σόμπα, όπου ο πραγματικός φωτισμός του δωματίου παρατείνει αυτόν του καμβά. Συχνά ανακαλύπτουμε αυτή τη συμφωνία τυχαία, μετακινώντας μια λάμπα ένα βράδυ, και δεν επανατοποθετούμε ποτέ ξανά το έργο στην αρχική του θέση.

Κλίμακα, τσεκούρι και προβατότητα: η γραμματική των καμβάδων Pompiers

Τι καθορίζει την πανταχού παρουσία της κλίμακας σε αυτούς τους πίνακες Πυροσβεστών;

Είναι αδύνατο να περιηγηθεί κανείς σε αυτούς τους πίνακες Πυροσβεστών χωρίς να συναντήσει μια σκάλα: ακουμπισμένη πλάγια, όρθια σε πλήρη γκρι, κομμένη από την άκρη της εικόνας. Δείτε προς τα πού οδηγεί. Ποτέ προς ένα δάπεδο, πάντα προς τα πάνω στον καμβά, προς μια περιοχή που η καπνοδόχος δεν έχει ακόμη καταστήσει αναγνώσιμη. Εκφράζει τη διάσωση μέσω της πρόσοψης, αυτήν που επιχειρείται όταν η σκάλα είναι κλειστή, και είναι επίσης το παλαιότερο εργαλείο του επαγγέλματος, προγενέστερο των αντλιών και των οχημάτων. Ο ζωγράφος την τοποθετεί στο προσκήνιο, πιο καθαρή από τον άνθρωπο που την αναρριχάται.

Για το μάτι, αυτό το αντικείμενο προσφέρει αυτό που καμία άλλη ιδιότητα δεν δίνει: μια υφή. Οι δοκοί κόβουν την επιφάνεια σε τακτά διαστήματα, σαν μουσική γραμμή, και αυτή η κανονικότητα αναδεικνύει την αταξία των φλόγες γύρω. Επιβάλλει επίσης μια κατεύθυνση ανάγνωσης, από κάτω προς τα πάνω, ενάντια στις συνήθειές μας. Η κάθετη μορφή βρίσκει εδώ τη δικαιολόγησή της, και μαζί της οι τοίχοι που θεωρούνται αχρησιμοποίητοι: ένας στενός τοίχος μεταξύ δύο θυρών, το μάγουλο μιας σκάλας, το τμήμα διαχωριστικού τοίχου που κυριαρχεί σε μια κονσόλα.

Σπινθήρες μπογιάς: σπινθήρες ή ρίψη λαντζας;

Σε πολλούς από αυτούς τους πίνακες Πυροσβεστών, το χρώμα δεν παραμένει ευλαβικά μέσα στα σχήματα: ψεκάζεται, πέφτει σε σταγόνες, αφήνει ρευστά και αστερισμούς κουκκίδων στο γκρι. Αυτό το λεξιλόγιο της προβολής δεν επιλέχθηκε για να φαίνεται σύγχρονο. Μιμείται δύο φαινόμενα που μόνο αυτό το θέμα μπορεί να συγκεντρώσει: τους σπινθήρες που πετούν από μια εστία και το νερό που ψεκάζεται και πέφτει σαν βροχή στους πυροσβέστες. Η χειρονομία του ζωγράφου, ο οποίος εκτοξεύει το χρώμα του σε απόσταση, σχεδόν διπλασιάζεται αυτήν του ανθρώπου που κρατά τη λαντζα.

Κράνος και τσεκούρι: δύο μορφές που αναγνωρίζονται σε τρία μέτρα

Τοποθετήστε τον εαυτό σας στην είσοδο ενός δωματίου όπου κρέμονται αυτοί οι πίνακες Πυροσβεστών: πριν διακρίνετε οτιδήποτε, θα έχετε αναγνωρίσει δύο μορφές, το στρογγυλεμένο κέλυφος του κράνους και την πλάγια ακμή του τσεκουριού. Αυτά είναι τα δύο μόνο κλειστά περιγράμματα του καμβά. Όλα τα υπόλοιπα, ώμοι, φλόγες, καπνός, παραμένουν ανοιχτά και θολά. Ο ζωγράφος τα αντιμετωπίζει σαν χαρακτηριστικά, όπως οι αρχαίοι άγιοι αναγνωρίζονται από τον τροχό ή το κλειδί τους: ονομάζουν τον χαρακτήρα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, χωρίς λέξη κειμένου και χωρίς κανένα πρόσωπο.

Αυτή η άμεση αναγνωσιμότητα αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα έργα καταλαμβάνουν έναν χώρο διέλευσης. Ένας πίνακας που απαιτεί δύο λεπτά εξέτασης σβήνει σε έναν διάδρομο. Αυτός προσφέρεται ολόκληρος με την πρώτη ματιά και στη συνέχεια διατηρεί τα ρευστά και τους σπινθήρες του για όσους πλησιάζουν πραγματικά. Γι' αυτό και η συλλογή ταιριάζει τόσο σε ένα вестибюль όσο και σε ένα κοινόχρηστο δωμάτιο, όσο και σε ένα γραφείο. Η ανάγνωση από μακριά και η ανάγνωση από κοντά σχηματίζουν δύο διακριτές εμπειρίες, που προσφέρονται από την ίδια και μοναδική εικόνα.

Συχνές Ερωτήσεις σχετικά με τα έργα τέχνης με πυροσβέστες

Πρέπει να είστε πυροσβέστης ή να έχετε σχέση με πυροσβέστες για να κρεμάσετε αυτά τα έργα τέχνης στο σπίτι σας;

Όχι, και συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: βλέπουμε πρώτα μια πλάτη που ανεβαίνει, ένα πορτοκαλί φωτοστέφανο στο έδαφος και μεγάλες γκρίζες εκτάσεις, πριν δούμε ένα επάγγελμα. Ένας πρώην πυροσβέστης θα διαβάσει το παρελθόν του, ένας συγγενής θα δει το κάλεσμα ενός παιδιού, ένας λάτρης της ζωγραφικής θα σταματήσει στις ροές και στο μπλε των ώμων χωρίς να σκεφτεί ούτε μια στιγμή μια πυροσβεστική. Το θέμα παραμένει πολύ συγκεκριμένο, και όμως αναγνωρίσιμο από οποιονδήποτε.

Η φωτιά και ο καπνός μπορεί να ανησυχούν ένα παιδί που κοιμάται στο δωμάτιο;

Σπάνια, διότι αυτά τα έργα τέχνης δεν δείχνουν μια καταστροφή αλλά κάποιον που προχωρά μέσα σε αυτήν. Το παιδί αναγνωρίζει πρώτα το κράνος, την σκάλα και τη τσεκούρα, τρία αντικείμενα που τα γνωρίζει από τα παιχνίδια του, πριν καν καταλάβει τις φλόγες. Η φιγούρα στέκεται όρθια, στραμμένη προς τον κίνδυνο, ποτέ θύμα: είναι μια εικόνα προστασίας. Ο γκρίζος καπνός, μάλιστα, απαλύνει ό,τι θα μπορούσε να είναι υπερβολικά έντονο το πορτοκαλί σε ένα υπνοδωμάτιο.

Τι διακρίνει αυτούς τους πίνακες με Πυροσβέστες από μια εικόνα με κόκκινο φορτηγό ή μια πυροσβεστική;

Όλα, ξεκινώντας από το χρώμα. Το φορτηγό επιβάλλει το γυαλιστερό κόκκινο, τα χρώμια και το επιμηκυμένο πλαίσιο: είναι ένα πορτρέτο μηχανής, λαμπερό και ακίνητο. Εδώ, η ζωγραφική επικεντρώνεται στον άνθρωπο μέσα στον καπνό, σε πορτοκαλί, γκρι και μπλε της νύχτας, με μια σύνθεση που ανεβαίνει αντί να απλώνεται. Το ένα διασκεδάζει ένα παιδικό υπνοδωμάτιο, το άλλο στηρίζει έναν ενήλικα τοίχο και διατηρεί την έντασή του για χρόνια.