Πίνακας Dahlia

Από το κίτρινο μέχρι το πορφυρό, τα πάντα εκτός από το μπλε: η παλέτα των Πίνακων Dahlia

Γιατί κανένα μπλε δεν καλείται σε αυτούς τους Πίνακες Dahlia;

Εξέτασε τη συλλογή: ελεφαντοστού, κρέμα, αμπέλι, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, ροζ, μοβ, πορφυρό, και τίποτα πέρα από αυτό. Κανένας από αυτούς τους Πίνακες Dahlia δεν κλίνει προς το μπλε, και αυτό δεν είναι μια προκατάληψη ζωγράφου. Το ίδιο το λουλούδι δεν ξέρει να φτιάξει αυτό το χρωστικό, και όλο του το φάσμα σταματά στο πιο σκούρο μωβ. Τον 19ο αιώνα, οι εταιρείες κηπουρικής είχαν υποσχεθεί ένα βραβείο σε όποιον κατάφερνε επιτέλους να αποκτήσει ένα μπλε νταχλία; Κανείς δεν ήρθε ποτέ να το διεκδικήσει. Αυτό που η βοτανική αρνείται, αυτοί οι πίνακες το υιοθετούν πλήρως.

Αυτή η αδυναμία έχει μια πολύ συγκεκριμένη συνέπεια για όποιον κρεμά: δεν υπάρχει ψυχρή νότα στο σύνολο. Ένας πίνακας θάλασσας, ουρανού ή βουνού εγκαθιστά σχεδόν πάντα ένα μπλε που απομακρύνεται και χαράζει τον τοίχο. Εδώ, τίποτα δεν απομακρύνεται. Τα χρώματα προχωρούν όλα προς εσάς και ζεσταίνουν τόσο ένα δωμάτιο εκτεθειμένο στα βόρεια όσο και ένα τμήμα που παρέμεινε άδειο στο τέλος μιας αίθουσας. Αυτό είναι επίσης που κάνει αυτά τα έργα τέχνης τόσο εύκολο να συγκεντρωθούν: μοιράζονται την ίδια θερμοκρασία, χωρίς καμία να διαφωνεί δίπλα στις άλλες.

Από πού προέρχεται το κοκκινωπό πορτοκαλί με κίτρινη καρδιά που επιστρέφει τόσο συχνά;

Από την αρχική ενδυμασία. Πολλαπλοί πίνακες Dahlia της συλλογής δείχνουν την ίδια συμφωνία, μέχρι και την υποδιαστολή : σκarlάτες λωρίδες που στρέφονται στο πορτοκαλί προς την άκρη και, φυτεμένες ακριβώς στη μέση, ένας ή περισσότεροι δίσκοι έντονα κίτρινοι. Το άγριο λουλούδι αναδύεται εδώ στην επιφάνεια, αυτό που δύο αιώνες επιλογής δεν έχουν ποτέ διαγράψει. Το κεντρικό κίτρινο δεν φωτίζει μόνο το πέταλο, αλλά υποδεικνύει από πού προέρχεται το φυτό.

Σε έναν τοίχο, αυτά τα κόκκινα χρώματα δεν συμπεριφέρονται όπως ένα κόκκινο ύφασμα ή λάκα. Είναι διασπασμένα από το πορτοκαλί, έτσι δονούν αντί να ζυγίζουν, και το κίτρινο σημείο της καρδιάς τους εμποδίζει να γίνουν βαριά. Ένας μόνο πίνακας αυτής της φλέβας αρκεί για να γεμίσει έναν ολόκληρο τοίχο, σε μια είσοδο ή μπροστά από ένα τραπέζι. Οι πιο ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις της συλλογής τότε παίζουν τον αντίθετο ρόλο: συνοδεύουν την έκρηξη χωρίς ποτέ να διεκδικήσουν τη θέση της.

Γιατί αυτά τα ιβόρ έγχρωμα πέταλα διατηρούν μια καρδιά μωβ;

Κοιτάξτε τους πιο ανοιχτόχρωμους πίνακες Dahlia της συλλογής: το πέταλο είναι ιβόρ ή κρεμ μέχρι τις άκρες, και όμως, στο κέντρο, μια κηλίδα μωβ αντιστέκεται, καθαρή, σαν να έχει εξαιρεθεί. Αυτή η αντίθεση δεν είναι ένα εφέ ζωγράφου. Οι κηπουροί έχουν περάσει δύο αιώνες για να σβήσουν τον χρωστικό παράγοντα των λωρίδων χωρίς ποτέ να καταφέρουν να τον διώξουν από τον κεντρικό δίσκο. Η σκοτεινή καρδιά είναι αυτό που παραμένει από το αρχικό χρώμα. Κάθε ανοιχτόχρωμο λουλούδι φέρει λοιπόν το αρχείο του στη μέση του πίνακα: ένα ξεφλουδισμένο περιθώριο, ένας πυρήνας που παρέμεινε κόκκινος, σαν μια μπράζα κάτω από τη στάχτη.

Μωβ καρδιά και αιχμηρές άκρες: η ανατομία που αποκαλύπτει κάθε πίνακας Dahlia

Είναι αυτή η σκοτεινή καρδιά στο κέντρο κάθε πίνακα Dahlia ένα λουλούδι από μόνο του;

Δεν είναι ένα, είναι μια συγκέντρωση. Αυτό που απεικονίζουν αυτοί οι πίνακες Dahlia ως καρδιά μωβ, αμβροσίας ή ιώδους δεν είναι ένα στίγμα αλλά ένα πλήθος μικροσκοπικών σωληνωδών λουλουδιών στενά δεμένων μεταξύ τους. Ο δαχτύλιος ανήκει στην ίδια οικογένεια με τη μαργαρίτα και τον ηλίανθο: αυτό που θεωρείται μοναδικό λουλούδι είναι μια συναρμολόγηση, και αυτό που θεωρείται πέταλα είναι και αυτά ολόκληρα λουλούδια, ισιώνονται σε λωρίδες. Η χορήγηση διαφορετικού χρώματος στο κέντρο δεν είναι άδεια ζωγράφου, αλλά σηματοδοτεί δύο διαφορετικά όργανα.

Αυτή η δομή εξηγεί γιατί αυτές οι καμπάνες λειτουργούν σε δύο αποστάσεις. Από μακριά, ο σκοτεινός δίσκος λειτουργεί ως στόχος: κεντράρει τη σύνθεση και εντοπίζεται από την άλλη άκρη του δωματίου. Από κοντά, διαλύεται σε μια πληθώρα μικρών σφιχτών σωματιδίων όπου το βλέμμα παραμένει. Λίγοι χλωροί θέματα προσφέρουν αυτόν τον διπλό ρυθμό, και αυτό είναι που επιτρέπει την τοποθέτηση αυτών των έργων τέχνης σε έναν διάδρομο τόσο όσο και πάνω από μια πολυθρόνα, όπου κάποιος έχει χρόνο να τα εξετάσει.

Γιατί αυτά τα πέταλα τελειώνουν σε αιχμηρές άκρες;

Πολλαπλοί πίνακες Dahlia δείχνουν πέταλα τυλιγμένα το ένα στο άλλο, αιχμηρά, σχεδόν αιχμηρά, πολύ μακριά από τη στρογγυλότητα που αναμένεται από ένα λουλούδι κήπου. Αυτή η μορφή έχει ένα όνομα: είναι ο δαχτύλιος που λέγεται κάκτος, που εμφανίστηκε στην Ευρώπη κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα από ένα φυτό από το Μεξικό. Οι λωρίδες τυλίγονται σε σωλήνα και τελειώνουν σε βελόνα, δίνοντας στο λουλούδι μια σιλουέτα αστεριού με αγκάθια, πολύ πιο οδοντωτή από τις στρογγυλεμένες ποικιλίες που καλλιεργούνταν μέχρι τότε.

Σε έναν τοίχο, αυτό το δόντι αλλάζει τα πάντα. Ένα στρογγυλό πέταλο ηρεμεί. Ένα αιχμηρό πέταλο παραμένει σε ένταση, επειδή οι άκρες εκπέμπουν γραμμές προς τα έξω και εμποδίζουν την εικόνα να κλείσει πάνω της. Αυτό δίνει σε αυτούς τους πίνακες την γραφική τους εμφάνιση, σχεδόν σχέδιο, ενώ το θέμα είναι ένα λουλούδι. Για όποιον φοβάται ότι ένα μαγαζί ζωγραφισμένο θα γίνει πολύ τρυφερό, αυτά είναι οι μορφές που πρέπει να αναζητήσει πρώτα στη συλλογή.

Εμφανίζονται αυτά τα στρώματα από πέταλα σε κάποια διάταξη;

Παρατηρήστε τον τρόπο με τον οποίο ένας πίνακας Dahlia στοιβάζει τα πέταλά του: κάθε στρώση είναι μετατοπισμένη σε σχέση με την προηγούμενη, έτσι ώστε κανένα πέταλο να μην κρύβει ένα άλλο και το λουλούδι να διαβάζεται με μια ματιά μέχρι το κέντρο. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι εύρημα ζωγράφου, είναι ο τρόπος με τον οποίο το φυτό εγκαθιστά τα πτερύγια του, σε σπειροειδή μορφή, από την άκρη προς την καρδιά. Το αποτέλεσμα θυμίζει ροζέτα και λειτουργεί ως τέτοιο όταν κρεμιέται: το μάτι περιφέρεται γύρω από το κέντρο αντί να σαρώνει την εικόνα από αριστερά προς τα δεξιά, γεγονός που επιβραδύνει αισθητά την προσοχή.

Το φως του ύστερου φθινοπώρου που διατηρούν οι πίνακες Dahlia

Γιατί αυτοί οι πίνακες Dahlia έχουν χρώματα μελιού, τούβλου και κρασιού;

Τίποτα σε αυτούς τους πίνακες Dahlia δεν παραπέμπει στην άνοιξη: ούτε απαλοί χλωρίδες, ούτε αραιωμένες αποχρώσεις, ούτε μπουμπούκια που μόλις βγαίνουν. Βλέπουμε γεμάτες, κορεσμένες κορώνες, στο απόγειο της ανθοφορίας τους, σε αποχρώσεις μελιού, τούβλου και κρασιού. Είναι η εποχή του φυτού. Ο δαχτυλίδιος ανθίζει αργά, από τον Ιούλιο μέχρι τις πρώτες παγωνιές, όταν ο υπόλοιπος κήπος αρχίζει να διαλύεται. Αυτοί οι πίνακες δεν ζωγραφίζουν το λουλούδι γενικά, ζωγραφίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή του ημερολογίου: την τελευταία πληρότητα του μαζικού φυτού.

Αυτό δίνει στην συλλογή μια αρκετά απροσδόκητη εποχιακή χρήση. Είναι εικόνες Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου, φτιαγμένες από ένα χαμηλό, χρυσό φως που κορεσμό τα χρώματα αντί να τα ξεθωριάζει. Όταν κρεμιούνται τον χειμώνα, λειτουργούν ως απόθεμα θερμότητας : ένα δωμάτιο που σβήνει η γκρίζα σκιά βρίσκει, σε μια μόνο επιφάνεια τοίχου, την πυκνότητα ενός μαζικού φυτού στον τελευταίο ήλιο. Το επιχείρημα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την απλή ανθολογική ομορφιά όταν διστάζετε μεταξύ πολλών θεμάτων.

Τι θέση έχει το φυλλώματα με τις ραχιαίες φλέβες δίπλα σε αυτές τις κορώνες;

Σε αρκετούς πίνακες της συλλογής Tableau Dahlia, το πράσινο καταλαμβάνει σχεδόν τόσο χώρο όσο και το λουλούδι: φαρδιά, κομμένα φύλλα, έντονα σηματοδοτημένες ραχιαίες φλέβες, μερικές φορές μίσχοι χρωματισμένοι με μοβ. Δεν είναι γέμιση. Ο δαχτυλίδιος έχει πυκνό και σκούρο φύλλωμα επειδή τρέφει έναν υπόγειο βολβό, μια αποθήκη από την οποία το φυτό ξεκινά κάθε χρόνο. Αυτή η υπόγεια δύναμη διαβάζεται στην πυκνότητα των φύλλων. Στον τοίχο, αυτό το βαθύ πράσινο παίζει το ρόλο ενός διαστήματος: χωρίζει τις μάζες ροζ ή κόκκινες, δεν τις αφήνει να αναμειχθούν, όπως μια σιωπή ανάμεσα σε δύο νότες.

Γιατί αυτά τα μετρήσιμα πέταλα αντί για μια τσαλακωμένη πενιόγαρδο;

Η διαφορά είναι εμφανής μόλις βάλουμε τις εικόνες η μία δίπλα στην άλλη. Οι πίνακες Dahlia δίνουν πτερύγια που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε ένα προς ένα, ευθυγραμμισμένα σε καθαρές σειρές, και ένα κέντρο πάντα ορατό στη μέση. Αντίθετα, ο ζωγραφισμένος πενιόγαρδος προσφέρει μια τσαλακωμένη μάζα όπου τίποτα δεν ξεχωρίζει, και η τριαντάφυλλο τραβάει πίσω της ένα ολόκληρο κομπόι ερασιτεχνικών υπονοούμενων. Εδώ, τίποτα να αποκρυπτογραφήσετε : σειρές, ένα κέντρο, ένα χρώμα. Αυτό που δείχνει ο πίνακας είναι ακριβώς αυτό που λέει, χωρίς γλυκανάλατες σκέψεις.

Αυτή η ειλικρίνεια αλλάζει το μήνυμα που στέλνει ένας πίνακας σε ένα δωμάτιο. Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλων στον τοίχο μιλάει πάντα λίγο για την αγάπη. Αυτές οι κατασκευασμένες κορώνες μιλούν για υπομονή, γη και εποχή. Γι' αυτό αυτές οι εικόνες είναι εξίσου κατάλληλες για ένα γραφείο, μια τραπεζαρία ή μια είσοδο όσο και για ένα υπνοδωμάτιο, χωρίς να εγκαθιστούν την παραμικρή συναισθηματική πρόθεση. Απευθύνονται σε όσους αγαπούν τα λουλούδια για αυτό που είναι, όχι για αυτό που υποτίθεται ότι υπονοούν.

Συχνές ερωτήσεις σχετικά με τους πίνακες Dahlia

Αυτές οι κίτρινες καρδιές και τα κόκκινα χρώματα έρχονται πραγματικά από το Μεξικό;

Ναι, και είναι η ασφαλέστερη διαδρομή για να διαβάσετε αυτή τη συλλογή. Ο αμαρύνθος αναπτύσσεται άγριος στα υψώματα του Μεξικού, όπου οι αρχαίοι λαοί τον καλλιεργούσαν για τα κοίλα του στελέχη και τα κονδύλια του πολύ πριν η Ευρώπη ενδιαφερθεί. Το αρχικό του λουλούδι συνδυάζει έντονες λωρίδες με έναν κίτρινο δίσκο: ακριβώς η συμφωνία που επιστρέφει στους πιο ζωντανούς καμβάδες. Αυτά τα κοκκινωπά κόκκινα με κίτρινη καρδιά είναι λοιπόν τα πιο κοντινά στο φυτό πριν από την καλλιέργεια.

Γιατί αυτά τα λουλούδια δεν ξυπνούν καμία ανάμνηση αρώματος, σε αντίθεση με ένα μπουκέτο ζωγραφισμένο με ρόδους ή λεβάντα;

Επειδή ο αμαρύνθος σχεδόν δεν έχει. Όπου οι ρόδοι ή η λεβάντα που ζωγραφίζονται ξυπνούν αμέσως μια μυρωδιά μνήμης, αυτά τα πεταλοειδή διεγείρουν μόνο το μάτι. Αυτό είναι μια δύναμη για έναν πίνακα: τα πάντα περνούν από το σχήμα, τις σειρές των πεταλωμάτων, την σκοτεινή καρδιά, την κοπή των ακίδων. Κοιτάζεις μια κατασκευή αντί να ανακαλείς ένα άρωμα, και η εικόνα συγκρατείται τόσο περισσότερο σε ένα δωμάτιο όπου τρώτε.

Πώς να ξεχωρίσετε έναν αμαρύνθο από ένα πετούνιο όταν και τα δύο ζωγραφίζονται σε κοντινό πλάνο;

Αναζητήστε το κέντρο και τις άκρες. Ο αμαρύνθος διατηρεί σχεδόν πάντα μια ορατή καρδιά, πιο σκούρα ή πιο κίτρινη από το πεταλόδρυμο, και πέταλα που είναι καλά διαχωρισμένα το ένα από το άλλο, συχνά αιχμηρά ή τυλιγμένα σε σωλήνα. Αντίθετα, το πετούνιο σχηματίζει μια μάζα τσαλακωμένη χωρίς αναγνώσιμο κέντρο, όλα σε ακανόνιστα πτυχώσεις. Εδώ, οι καρδιές μπορντό, αμβροσίας ή μωβ και οι τακτοποιημένες σειρές διευκρινίζουν την αμφιβολία με την πρώτη ματιά.