Πίνακας Olivier

Αυτό που αφηγούνται οι στριφογυριστοί κορμοί των πινάκων Olivier

Γιατί ο κορμός της ελιάς στρίβει τόσο σε αυτούς τους πίνακες;

Σε κάθε πίνακα ελιάς, ο κορμός δεν είναι ποτέ ευθύς: καμπυλώνεται, στριφογυρίζει, χαράσσεται σε σπιράλ σχεδόν ανθρώπινα. Αυτή η στρέβλωση δεν είναι ένα ελεύθερο καλλιτεχνικό άδεια — αναπαράγει την πραγματική ανάπτυξη του δέντρου, το οποίο μεγαλώνει αργά για αιώνες αναζητώντας το φως και αντέχοντας στον μεσογειακό άνεμο. Οι καλλιτέχνες που συνθέτουν αυτή τη συλλογή υπερβάλλουν αυτή την κίνηση για να την κάνουν οπτική υπογραφή : το μάτι ακολουθεί τη γραμμή του ξύλου όπως θα ακολουθούσε μια γραφή, και είναι αυτή η κυρτότητα που δίνει σε κάθε καμβά έναν σχεδόν ζωντανό χαρακτήρα παρά ένα σταθερό φυτό.

Αλλάζει η σκοτεινή φλούδα το νόημα της σκηνής;

Όπου άλλα δέντρα ζωγραφίζονται σε απαλά πράσινα, η ελιά αυτών των πινάκων διατηρεί συχνά μια μαύρη ή ανθρακί φλούδα, σχεδόν μεταλλική. Αυτή η χρωματική επιλογή θυμίζει την πραγματική ηλικία του δέντρου: όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία μιας ελιάς, τόσο περισσότερο χαράσσεται και σκουραίνει το ξύλο της, οπτικά μεταφέροντας το βάρος των αιώνων. Σε έναν πίνακα ελιάς, αυτό το βαθύ μαύρο δεν σηματοδοτεί το σκοτάδι αλλά την αρχαιότητα — έναν τρόπο να κάνει μια διάρκεια αισθητή που το μάτι δεν μπορεί να μετρήσει διαφορετικά, και να φέρει σε έναν τοίχο μια σπάνια βαρύτητα, μακριά από καθαρά διακοσμητικές φυτικές σκηνές.

Τι αλλάζει μια ορατή ρίζα στη σύνθεση ενός τοίχου;

Μερικοί από αυτούς τους πίνακες υποδηλώνουν τη βάση του δέντρου λιώνοντας στην πέτρα ή στο έδαφος, σαν να γεννιόταν ο κορμός απευθείας από την ορυκτή ύλη. Αυτή η οπτική αγκύρωση ανακαλεί την πραγματικότητα των μεσογειακών ελιών, συχνά φυτεμένων σε φτωχά και πετρώδη εδάφη όπου επιβιώνουν παρά τις αντιξοότητες. Κρεμασμένο στο σπίτι, μια τέτοια κατασκευή σύνθεση δεν αιωρείται ποτέ στον τοίχο: φαίνεται να στηρίζεται, να δίνει μια οπτική βάση στο δωμάτιο, και να μεταδίδει αυτή την ιδέα της σταθερότητας που μόνο ένα βαθιά ριζωμένο δέντρο μπορεί να ενσαρκώσει τόσο καθαρά.

Η χρωματική παλέτα των πινάκων Olivier και οι ουρανοί που ανακαλούν

Από πού προέρχεται αυτό το λευκό και σχεδόν ωμό φως που κυριαρχεί σε ορισμένους πίνακες;

Η αμόλυντη βάση που περιβάλλει πολλές από αυτές τις συνθέσεις δεν είναι απλώς μια γραφική επιλογή: θυμίζει το ωμό φως των μεσογειακών λόφων στο μεσημέρι, όταν ο ήλιος συνθλίβει τις σκιές και αναδεικνύει κάθε σιλουέτα με μια σχεδόν παράλογη ευκρίνεια. Σε έναν πίνακα ελιάς, αυτό το λευκό δεν είναι ποτέ ψυχρό, λειτουργεί ως αποκαλυπτικό που ωθεί το βλέμμα στον κορμό και το φύλλωμα. Ένα τέτοιο έργο τέχνης κρεμασμένο σε ένα φωτεινό δωμάτιο παρατείνει αυτή τη φωτεινότητα αντί να την αντικρούσει, δημιουργώντας έναν φωτεινό διάλογο μεταξύ του τοίχου και του έργου.

Γιατί ορισμένα φύλλα χρωματίζονται σε χρυσό ή πορτοκαλί;

Αυτές οι ζεστές αποχρώσεις δεν περιγράφουν μια συγκεκριμένη εποχή, αλλά μεταφέρουν μάλλον το χαμηλό φως του σούρουπου πάνω από τις ελιές, όταν ο χαμηλός ήλιος χρυσοπλέκει τα ασημένια φύλλα και κοκκινίζει τον ορίζοντα πίσω από τα κλαδιά. Είναι μια παλέτα που ανήκει περισσότερο στο μεσογειακό σούρουπο παρά στο ίδιο το δέντρο. Σε αυτούς τους πίνακες, το χρυσό και το μωβ μετατρέπουν ένα φυτικό μοτίβο σε μια σχεδόν φλεγόμενη σκηνή, προσφέροντας σε έναν τοίχο μια σπάνια οπτική ζεστασιά, ικανή να ζεστάνει ένα δωμάτιο ακόμα και με βόρεια έκθεση ή με ουδέτερο τεχνητό φως.

Έχουν τα μπλε και τα τιρκουάζ στο φόντο κάποιον συγκεκριμένο ρόλο;

Όταν ένας τιρκουάζ ουρανός ή ένα πούδρα μπλε εμφανίζεται πίσω από το δέντρο, θυμίζει τη θάλασσα που βρίσκεται κοντά, πανταχού παρούσα στο τοπίο όπου οι ελιές αναπτύσσονται παραδοσιακά από την αρχαιότητα. Αυτό το μπλε λειτουργεί ως μια φρέσκια αντίθεση σε σχέση με τους σκοτεινούς κορμούς και τα ζεστά φύλλα, αποτρέποντας τη σύνθεση να γίνει πολύ πυκνή. Σε έναν τοίχο, αυτή η χρωματική φρεσκάδα ανοίγει οπτικά τον χώρο, σαν ένα παράθυρο σε ένα θαλασσινό ορίζοντα, και επιτρέπει σε έναν πίνακα ελιάς να ενσωματωθεί εξίσου καλά σε ένα λιτό δωμάτιο όσο και σε μια πιο χρωματιστή διακόσμηση.

Γιατί οι Πίνακες Ελιάς συχνά στηρίζονται σε πέτρα;

Γιατί το δέντρο φαίνεται μερικές φορές να αιωρείται στην άκρη του κενού;

Πολλές συνθέσεις τοποθετούν την ελιά σε ένα βραχώδες προεξοχή, σχεδόν σε ισορροπία πάνω από ένα μακρινό τοπίο. Αυτή η σκηνογραφία επαναλαμβάνει μια πραγματικότητα που παρατηρείται γύρω από τη Μεσόγειο, όπου οι ελιές συχνά προσκολλώνται σε ξηρές πλαγιές και βραχώδεις σχηματισμούς παρά σε γενναιόδωρα εδάφη. Το κενό γύρω από τον κορμό δεν είναι φαντασία σύνθεσης: μεταφράζει κυριολεκτικά την ανθεκτικότητα του δέντρου. Σε έναν τοίχο, αυτή η ένταση μεταξύ της σταθερότητας του κορμού και της ευθραυστότητας της βάσης δημιουργεί ένα ισχυρό οπτικό σημείο πρόσδεσης, που συγκρατεί το βλέμμα περισσότερο από μια καθαρά γαλήνια σκηνή.

Έχει η αντίθεση μεταξύ της πέτρας και του φύλλωματος κάποιο ιδιαίτερο νόημα;

Η ορυκτή σκληρότητα της πέτρας, συχνά επεξεργασμένη σε γαλάζιο ή σε μια γκάμα μπεζ, έρχεται σε έντονη αντίθεση με την ευλυγισία του φύλλωματος που φαίνεται να αιωρείται πάνω από αυτήν. Αυτή η αντίθεση αναπαράγει σε μια ζωγραφική κλίμακα την πραγματική αντίθεση μεταξύ του ζωντανού φυτικού βασιλείου και του πέτρινου εδάφους που το στηρίζει χωρίς να το θρέφει γενναιόδωρα. Σε έναν πίνακα ελιάς, αυτή η οπτική ένταση εμποδίζει κάθε υπερβολικά ομαλή ανάγνωση της σκηνής: το μάτι ταλαντεύεται συνεχώς μεταξύ της ακαμψίας της βάσης και της κίνησης των κλαδιών, δίνοντας στο σύνολο μια ζωντάνια που λίγες φυτικές σκηνές διατηρούν τόσο καιρό.

Αλλάζουν αυτές οι βραχώδεις βάσεις τον τρόπο κρέμασης του έργου;

Ένας πίνακας όπου το δέντρο στηρίζεται σε μια σαφώς σχεδιασμένη βραχώδη βάση καλεί φυσικά ένα βλέμμα που ξεκινά από κάτω προς τα πάνω, ακολουθώντας τη γραμμή του κορμού μέχρι το φύλλωμα. Αυτή η κάθετη κατασκευή, κληρονομημένη άμεσα από τη μορφή του ίδιου του τοπίου που απεικονίζεται, λειτουργεί ιδιαίτερα καλά σε έναν άδειο τοίχο όπου τίποτα δεν διακόπτει αυτή την άνοδο του βλέμματος. Είναι κατάλληλη για χώρους όπου επιθυμείτε ένα μόνο δυνατό έργο, ικανό να δομήσει την αντίληψη ολόκληρης της επιφάνειας του τοίχου παρά να συνδυάζεται με άλλα διακοσμητικά στοιχεία.

Συχνές Ερωτήσεις σχετικά με τους πίνακες ελιάς

Γιατί ο κορμός φαίνεται μερικές φορές σχεδόν ανθρώπινος σε ορισμένους πίνακες ελιάς;

Οι πολύ αρχαίες ελιές αναπτύσσουν καμπύλες, κοιλότητες και εξογκώματα που θυμίζουν σιλουέτες ή πρόσωπα, ένα φυσικό φαινόμενο που έχει τεκμηριωθεί καλά στους χιλιάδες ελιές της μεσογειακής λεκάνης. Οι καλλιτέχνες αυτής της συλλογής ενισχύουν αυτή την ομοιότητα επεξεργαζόμενοι την υφή του κορμού με πυκνές πινελιές, δίνοντας στο δέντρο μια σχεδόν κατοικημένη παρουσία, διαφορετική από ένα απλό διακοσμητικό φυτικό μοτίβο.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός πίνακα ελιάς και ενός καμβά κωνοφόρου ή πεύκου της Μεσογείου;

Ο κέδρος επιβάλλεται με την άκαμπτη κατακόρυφη στάση και τη γραφική του σιωπή, ενώ η ελιά αυτής της συλλογής διακρίνεται από την στρέβλωση, τη φαρδιά βάση και το ξεσκισμένο φύλλωμα σε πολλαπλές πινελιές. Όπου ο κέδρος δομεί μια σκηνή σε ευθεία γραμμή, η ελιά εισάγει κίνηση και μια αταξία που καθιστούν κάθε σύνθεση πιο οργανική και λιγότερο αρχιτεκτονική.

Είναι κατάλληλος αυτός ο τύπος πίνακα για κάποιον που δεν έχει καμία σχέση με τη Μεσόγειο;

Ναι, διότι η οπτική δύναμη αυτών των καμβάδων δεν βασίζεται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική ανάμνηση αλλά στην υφή του κορμού και στην ένταση του φωτός που απεικονίζεται. Πολλοί άνθρωποι που είναι ευαίσθητοι στις γλυπτικές μορφές και στις σιωπηλές ατμόσφαιρες υιοθετούν έναν πίνακα ελιάς για τον γραφικό του χαρακτήρα, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ιδιαίτερη σύνδεση με το τοπίο προέλευσης της Μεσογείου.