Πίνακας Στρατιωτικός

Γιατί οι στρατιωτικοί πίνακες αυτής της συλλογής γυρίζουν την πλάτη στα χρώματα της στολής

Πού εξαφανίστηκε το χάκυ που περιμέναμε;

Πρώτη έκπληξη εξερευνώντας αυτούς τους στρατιωτικούς πίνακες: το χρώμα της στολής απουσιάζει παντού. Καμία καφέ από τάφρο, κανένα ολιβ πράσινο, καμία άμμος. Αντ 'αυτού, τιρκουάζ, ροζ, ένα πορτοκαλί του σούρουπου, άφθονο χρυσό. Ενώ το χάκυ έχει μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία: προέρχεται από μια λέξη που σημαίνει σκόνη και υιοθετήθηκε για έναν μόνο λόγο, να εξαφανίσει τον άνθρωπο στο τοπίο που διασχίζει. Να ζωγραφίσεις έναν στρατιώτη σε τιρκουάζ και χρυσό, είναι λοιπόν να του επιστρέψεις ακριβώς αυτό που η στολή του είχε αφαιρέσει: την ορατότητα.

Αυτή η αντιστροφή αλλάζει τα πάντα για όποιον το κρεμά. Το στρατιωτικό θέμα συνήθως έχει τη φήμη ενός χρώματος θλιβερού, του γκρι και της γης, δύσκολο να ενσωματωθεί σε ένα φωτεινό δωμάτιο. Εδώ το θέμα δεν τίθεται πλέον: αυτά τα καμβάς αντίθετα φέρνουν μια από τις πιο ζωντανές γκάμες του καταστήματος, κορεσμένη και ηλιακή. Μπορείς να αγαπάς τη στολή χωρίς να χρειάζεται να σκοτεινιάσεις τον τοίχο σου. Ένας λευκός σοβάς, ένα ξύλο ανοιχτό, ένα χαλί απαλό τα καλωσορίζουν χωρίς κόπο, όπου μια κλασική σκηνή μάχης θα φαινόταν αμέσως βαριά και εκτός θέματος.

Μπλε εναντίον πορτοκαλί: η καμουφλάζ ανάποδα

Κοίταξε τα χρώματα δύο προς δύο και θα εμφανιστεί ο μηχανισμός: μπλε και πορτοκαλί, τιρκουάζ και κίτρινο, ροζ και χρυσό, κόκκινο και χρυσό. Οι στρατιωτικοί πίνακες που συγκεντρώνονται εδώ στηρίζονται σχεδόν όλους σε δύο αντίθετες αποχρώσεις, μια ψυχρή και μια ζεστή, χωρίς τρίτη φωνή να τους χωρίσει. Δεν είναι ένα τυχαίο χρώμα. Μια σιλουέτα που κόβεται από μια διαφορά θερμοκρασίας διαβάζεται αμέσως, σε οποιαδήποτε απόσταση: ήταν ακριβώς η απαίτηση των σημάτων που ζωγράφιζαν κάποτε στο ατσάλι ή στο πλάι ενός άρματος, το οποίο ένας άνδρας έπρεπε να αναγνωρίζει σε ένα δευτερόλεπτο και από πολύ μακριά.

Αυτή η κατασκευή σε δύο χρόνους έχει μια συγκεκριμένη συνέπεια στο σπίτι. Αρκεί μόνο μία από τις δύο αποχρώσεις να υπάρχει ήδη στο δωμάτιο, μια πορτοκαλί πολυθρόνα, ένα μπλε βιβλίο, ένα χαλκός, ένας βαθύς τοίχος, για να φανεί ότι ο πίνακας επιλέχθηκε για αυτό το συγκεκριμένο μέρος. Δύο χρώματα μόνο, είναι δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να πέσεις σωστά. Αυτό είναι επίσης που επιτρέπει τη συγκέντρωση πολλών κομματιών της συλλογής χωρίς να φέρει τον τοίχο να ουρλιάζει: το ζευγάρι αλλάζει από τον ένα πίνακα στον άλλο, ο μηχανισμός παραμένει ο ίδιος.

Ο χρυσός, το μοναδικό κοινό χρώμα σε όλους αυτούς τους στρατιωτικούς πίνακες

Μια απόχρωση διατρέχει σχεδόν όλους τους στρατιωτικούς πίνακες αυτής της επιλογής, ανεξάρτητα από το ζευγάρι που επιλέγεται: ο χρυσός. Περιβάλλει τις νεφελώσεις, ρέει σε έναν ώμο, ανάβει τον ουρανό πίσω από ένα αεροπλάνο, φωτίζει τους καλάμους που ένας άνδρας απομακρύνει. Καταλαβαίνεις γρήγορα γιατί επιβάλλεται εδώ περισσότερο από αλλού. Ο χρυσός είναι η ουσία του βαθμού και της διακόσμησης : γκολφ, κουμπιά, διακριτικά, μετάλλια. Ο ζωγράφος το έχει απλώς ξεκολλήσει από το στήθος για να το απλώσει στον αέρα, έτσι ώστε η τιμή να γίνεται φως αντί να παραμένει ένα αντικείμενο κρεμασμένο.

Είναι επίσης το χρώμα που ζωντανεύει αυτούς τους πίνακες μετά τη δύση του ήλιου. Ο χρυσός είναι το μόνο που κερδίζει κάτω από ένα ζεστό φως αντί να σβήνει: με μια λάμπα, αυτές οι εικόνες ξαναζεσταίνονται ενώ μια ψυχρή γκάμα ξεθωριάζει και κλείνει. Επομένως είναι σε πλεονεκτική θέση το βράδυ, σε ένα γραφείο, ένα σαλόνι που φωτίζεται λίγο, ένας διάδρομος στο τέλος της ημέρας. Λίγα θέματα προσφέρουν αυτή τη διπλή ζωή μεταξύ του φωτός της ημέρας και του φωτός ενός δωματίου.

Ο κυκλώνας, μοτίβο που μοιράζονται όλοι οι στρατιωτικοί πίνακες της συλλογής

Από πού προέρχονται οι δίνες που κατακλύζουν αυτούς τους στρατιωτικούς πίνακες;

Σύννεφα που περιστρέφονται, ρίψεις που εκτοξεύονται, σωροί αφρού, φλόγες, οργίλες εκδοχές του ουρανού: το φόντο αυτών των στρατιωτικών πινάκων δεν είναι ποτέ ακίνητο. Αυτή η κυκλική κίνηση δεν είναι απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο, προέρχεται από τις ίδιες τις μηχανές. Ένας έλικας ελικοπτέρου χαράζει τον αέρα σε σπειροειδή πορεία, ένας κινητήρας αφήνει πίσω του μια ίχνη που τυλίγεται, ένα υποβρύχιο που αναδύεται ανυψώνει μια στήλη νερού πριν την αφήσει να πέσει σε σωρό. Αυτές οι μηχανές έχουν την ιδιαιτερότητα να στρεβλώνουν το μέσο που διασχίζουν, και ο ζωγράφος απλώς αποδίδει αυτό που το μάτι μαντεύει απλώς.

Προστίθεται μια πολύ παλαιότερη μνήμη. Η πολεμική ζωγραφική ανέθετε πάντα στον καπνό να αφηγηθεί το γεγονός, λόγω της αδυναμίας να δείξει την ταχύτητα: το ταραγμένο σύννεφο έκανε τη δουλειά. Εδώ ο καπνός έχει παραχωρήσει τη θέση του σε καθαρό χρώμα, αλλά ο ρόλος δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατά το χιλιοστό. Η δίνη αφηγείται αυτό που μόλις συνέβη εκτός πλαισίου. Σε έναν τοίχο, αυτό δημιουργεί εικόνες που φαίνεται να κινούνται καθώς περνάς από μπροστά τους και που καλύπτουν μόνες τους μια μεγάλη κενή επιφάνεια.

Ο άνθρωπος διατηρεί τη θέση του, ο ουρανός σκίζεται

Το δεύτερο στάδιο του μοτίβου εκπλήσσει περισσότερο: μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή, η φιγούρα δεν κουνιέται. Στους στρατιωτικούς πίνακες αυτής της συλλογής, ο άνθρωπος περιμένει, στέκεται όρθιος, περπατά με σταθερό βήμα, ευθυγραμμίζει μια ράβδο χωρίς να βιάζεται, ενώ ο ουρανός σκίζεται πίσω του. Αυτή η αντίθεση δεν είναι άσκοπη. Η διατήρηση της θέσης όταν όλα γύρω σου αναταράσσονται είναι ακριβώς αυτό που στοχεύει η στρατιωτική εκπαίδευση, και αυτό που αιώνες επαναλαμβανόμενων ελιγμών προσπάθησαν να χαράξουν σε ένα ανθρώπινο σώμα.

Αυτή η φόρμουλα εξηγεί την επιτυχία αυτών των εικόνων σε δωμάτια όπου εργάζεστε. Ένα γραφείο, ένα γραφείο, ένα τραπέζι όπου λαμβάνονται αποφάσεις: ο πίνακας επαναλαμβάνει σιωπηλά μια πολύ απλή οδηγία, να παραμένετε ήρεμοι ενώ η μέρα αναταράσσεται γύρω σας. Λειτουργεί λιγότερο ως διακόσμηση και περισσότερο ως υπενθύμιση. Σπάνια επιλέγεται για τη μηχανή που απεικονίζεται, σχεδόν πάντα για αυτή τη φιγούρα που αντέχει, και αυτό είναι που την διαχωρίζει από μια εικόνα μηχανής, όπου δεν υπάρχει κανείς να ταυτιστεί.

Αυτά τα μαύρα πουλιά και αυτά τα καλάμια δεν είναι εκεί τυχαία

Λεπτομέρεια που παρατηρείται στη συνέχεια: η φύση εισβάλλει σε πολλούς στρατιωτικούς πίνακες της συλλογής, και κυρίως, αντιδρά. Σε ορισμένους πίνακες ένας άνθρωπος διασχίζει καλάμια και μαύρα πουλιά ξεσπιθώνουν μπροστά του. Σε άλλους ένα νερό ανοίγει, ένα φύλλωμα λυγίζει κάτω από μια ανάσα. Οι στρατιώτες γνωρίζουν εδώ και καιρό τι σημαίνει αυτή η σκηνή: ένα πουλί που πετάει είναι ο παλαιότερος συναγερμός, και το πρώτο πράγμα που προδίδει μια ομάδα σε κίνηση. Ο ζωγράφος προσθέτει λοιπόν, σε μια εικόνα χωρίς ορατό εχθρό, το ίδιο το σημάδι της παρουσίας του.

Αυτή η φυτική απεικόνιση παράγει ένα άλλο αποτέλεσμα, πιο ήπιο. Βγάζει αυτούς τους πίνακες από ένα αυστηρά μηχανικό σύμπαν και τους φέρνει πιο κοντά στο τοπίο: καλάμια, νερό, μια πλαγιά, ένας ευρύς ανοιχτός ουρανός. Μπορούν να κρεμαστούν δίπλα σε εικόνες της φύσης χωρίς να δημιουργηθεί μια αταξία, κάτι σπάνιο για ένα στρατιωτικό θέμα. Για πολλούς, είναι ακριβώς αυτό που επιτρέπει την τοποθέτησή του σε έναν κοινόχρηστο χώρο, όπου μια τανκ βυθισμένη στη λάσπη δεν θα είχε ποτέ την έγκριση όλων.

Τι δείχνουν οι στρατιωτικοί πίνακες αυτής της συλλογής αντί για τη μάχη

Γιατί αυτοί οι στρατιωτικοί πίνακες δεν δείχνουν ποτέ τη μάχη;

Ξεφυλλίστε τη συλλογή ψάχνοντας μια σκηνή μάχης: δεν θα βρείτε καμία. Όλοι αυτοί οι στρατιωτικοί πίνακες λένε το ίδιο πράγμα, την αναμονή πριν από τη δράση, μια σιωπηλή ένταση, μια ανάδυση, μια πορεία προς το φως. Η συγκρατημένη στιγμή είναι πάντα αυτή που προηγείται. Η επιλογή έχει έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: η ζωή υπό όπλα είναι φτιαγμένη από υπομονή πολύ περισσότερο από επιδρομή, και η παρακολούθηση που προηγείται της καθοριστικής ημέρας είναι μια στιγμή που οι ζωγράφοι έχουν απεικονίσει πολύ πριν από τις μάχες.

Αυτή η συγκράτηση καθορίζει τα πάντα για ένα εσωτερικό. Μια σκηνή μάχης επιβάλλει το θέμα της σε ολόκληρο το δωμάτιο και δεν αντέχει καλά στην καθημερινή χρήση. Μια φιγούρα που περιμένει, από την άλλη, παρατηρείται για χρόνια χωρίς να κουράζει. Τίποτα αιματηρό, κανένας εχθρός, κανένα όπλο στραμμένο : η ένταση οφείλεται εξ ολοκλήρου στο φως και στην στάση. Αυτό είναι που καθιστά αυτή τη συλλογή δυνατή σε μια είσοδο, έναν διάδρομο, ένα σαλόνι και αποδεκτή για κάποιον που συνήθως απωθεί την πολεμική απεικόνιση.

Όλα παίζονται στην κορυφή μιας πλαγιάς

Μια σύνθεση επιστρέφει τόσο συχνά σε αυτούς τους στρατιωτικούς πίνακες που καταλήγει να γίνει το χαρακτηριστικό τους: σιλουέτες ομαδοποιημένες στην κορυφή, ένα ακρωτήριο, ένα κοντάρι που αρκετά χέρια υψώνουν, ένα σημείο θέασης που λαμβάνεται από κάτω που αναγκάζει να σηκώσεις το βλέμμα σου. Αυτή η φιγούρα δεν γεννήθηκε σε ένα εργαστήριο. Η ανάληψη ύψους είναι ο παλαιότερος στόχος της τέχνης του πολέμου, και η σημαία που φυτεύεται σε ένα ψηλό σημείο παραμένει η πιο αναπαραγόμενη σκηνή από όλη την στρατιωτική απεικόνιση, αυτή που ο καθένας αναγνωρίζει χωρίς πάντα να ξέρει πώς να την ονομάσει.

Σε έναν τοίχο, αυτή η ανοδική διαγώνιος εργάζεται για εσάς. Τραβάει το βλέμμα προς τα πάνω, το οποίο επιμηκύνει ένα δωμάτιο με χαμηλή οροφή και δίνει όγκο σε έναν στενό πίνακα. Τοποθετημένη πάνω από μια κονσόλα ή έναν πάγκο εργασίας, μια τέτοια εικόνα αναδεικνύει ό,τι την περιβάλλει. Φέρνει επίσης στη συλλογή της τη πιο συλλογική της νότα: παντού αλλού βλέπουμε έναν μόνο άνθρωπο μπροστά στον ουρανό, εδώ πολλά σώματα τραβούν προς την ίδια κατεύθυνση, και αυτό φαίνεται αμέσως.

Κάτω από το σκούφο και το καπέλο, κανένα πρόσωπο

Η τελευταία σταθερά, πιθανώς η πιο αποφασιστική: δεν φαίνονται τα πρόσωπα. Οι στρατιωτικοί πίνακες που συγκεντρώνονται εδώ δείχνουν σιλουέτες σε αντίθεση, ένα προφίλ κάτω από ένα γκρι σκουφάκι, ένας άνδρας με καπέλο του οποίου η σκιά τρώει τα μάτια, μια κάπα που γυρίζει την πλάτη στην ματιά. Η ανωνυμία δεν είναι εδώ μια ευκολία του ζωγράφου: είναι η μορφή που πήρε η τιμή σε αυτόν τον τομέα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, μέχρι την ιδέα να τιμήσει έναν στρατιώτη του οποίου το όνομα κανείς δεν θα γνωρίσει ποτέ. Το να μην δείχνεις το πρόσωπο είναι ένας τρόπος σεβασμού.

Για αυτόν που επιλέγει, αυτή η απουσία είναι μια ανοιχτή πόρτα. Ένα αναγνωρισμένο πορτρέτο επιβάλλει τον χαρακτήρα του και κλείνει την ανάγνωση· μια σιλουέτα αφήνει ελεύθερο χώρο, και ο καθένας εγκαθιστά τον δικό του, έναν παππού που δεν το έλεγε, έναν πατέρα, έναν αδελφό που έφυγε πριν λίγα χρόνια. Ο καμβάς δεν αφηγείται κανέναν, επομένως μπορεί να αφηγηθεί τον δικό σας. Αυτό εξηγεί γιατί αυτές οι εικόνες προσφέρονται τόσο συχνά και καταλήγουν σχεδόν πάντα κρεμασμένες εκεί που τις βλέπετε κάθε μέρα, παρά σε μια αίθουσα παράστασης.

Συχνές Ερωτήσεις σχετικά με στρατιωτικούς πίνακες

Μπορούν αυτοί οι πίνακες να αρέσουν σε κάποιον που αποστρέφεται την πολεμική απεικόνιση;

Συχνά, ναι, επειδή η μάχη δεν φαίνεται ποτέ. Βλέπουμε μια αναμονή, μια πορεία, μια σημαία που υψώνεται, ένα υποβρύχιο που αναδύεται στην επιφάνεια: η στιγμή πριν, ποτέ η σύγκρουση. Καμία όπλα στραμμένη, κανένας εχθρός, κανένα αίμα. Το χρώμα είναι έντονο, σχεδόν ηλιακό, πολύ μακριά από το καφέ των χαρακώματος που αναμένεται. Πολλοί διαβάζουν σε αυτό ένα μάθημα στάσης παρά έναν έπαινο των όπλων, και αυτό είναι που τα καθιστά βιώσιμα στην καθημερινή ζωή.

Τι διακρίνει αυτούς τους πίνακες από έναν συνηθισμένο πίνακα αεροπλάνων ή υποβρυχίου;

Η ανθρώπινη παρουσία και το χρώμα. Ένας πίνακας αεροσκάφους δείχνει την μηχανή μόνη της, στις αληθινές της αποχρώσεις, θαυμασμένη για τη γραμμή και τις αναλογίες της. Εδώ η μηχανή είναι απλώς ένας ηθοποιός μεταξύ άλλων: αναδύεται, περιστρέφεται, σηκώνει το νερό, αλλά μοιράζεται τον καμβά με μια σιλουέτα που, αυτή, δεν κινείται. Η χρωματική γκάμα, τέλος, είναι εφευρετική και ποτέ τεκμηριωμένη, κυανό, ροζ, χρυσό. Κοιτάμε μια κατάσταση, όχι μια μηχανή.

Μπορούμε να επιλέξουμε έναν πίνακα ανάλογα με το όπλο στο οποίο υπηρέτησε ένας κοντινός μας άνθρωπος;

Ναι, και συχνά έτσι γίνεται. Η συλλογή καλύπτει τα τρία περιβάλλοντα: τον ουρανό με τα μαχητικά και το ελικόπτερο, τη θάλασσα με τα υποβρύχια που βγαίνουν στην επιφάνεια, τη γη με τους άνδρες σε πορεία και τη σημαία που υψώνεται στην πλαγιά. Κάθε περιβάλλον διαθέτει το δικό του ζευγάρι κυρίαρχων χρωμάτων. Δεδομένου ότι κανένα πρόσωπο δεν είναι αναγνωρίσιμο και καμία ημερομηνία δεν είναι εγγεγραμμένη, η τιμή παραμένει διακριτική: αναφέρει ένα όπλο, ποτέ ένα άτομο.