Στα σαλόνια του Παρισιού της Belle Époque, ένα ανησυχητικό λεπτομέρεια επαναλαμβανόταν: πεταλούδες με δυσανάλογα μεγάλα φτερά στόλιζαν τους τοίχους των ωραιότερων αρχοντικών. Όχι ρεαλιστικές, ακίνητες αναπαραστάσεις, αλλά υβριδικά πλάσματα, μεταξύ εντόμου και λουλουδιού, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Αυτά τα στυλιζαρισμένα λεπιδόπτερα κατέκτησαν τις τοιχογραφίες με μια συναρπαστική επιμονή, σαν το Art Nouveau να είχε βρει στις καμπύλες τους το μυστικό του λεξιλόγιο.
Αυτό είναι που φέρνουν οι πεταλούδες στην τέχνη τοίχου του Art Nouveau : τη διαρκή μεταμόρφωση της φύσης σε διακόσμηση, τη ερωτική σύντηξη της καμπύλης γραμμής και του ζωντανού, και την απόλυτη έκφραση μιας εποχής εμμονής με τον μετασχηματισμό. Τρεις πλεγμένοι λόγοι που εξηγούν γιατί αυτό το motif ξεπερνά την απλή διακόσμηση και γίνεται καλλιτεχνικό manifesto.
Θαυμάζετε αυτά τα εσωτερικά του 1900 στα περιοδικά, αυτούς τους τοίχους όπου η φύση φαίνεται να παλλόταν κάτω από αισθησιακές καμπύλες, αλλά δεν καταλαβαίνετε γιατί η πεταλούδα επανέρχεται αδιάκοπα, γιατί γοητεύει τόσο τους καλλιτέχνες αυτού του κινήματος. Αυτή η επανάληψη δεν είναι τυχαία διακοσμητική επιλογή, ούτε ιδιότροπη μόδα. Αποκαλύπτει μια βαθιά φιλοσοφία, μια κοσμοθεωρία που κάνει την πεταλούδα κάτι πολύ περισσότερο από έντομο: ένα ολοκληρωτικό σύμβολο.
Μην ανησυχείτε: για να κατανοήσετε αυτή την αισθητική εμμονή δεν χρειάζεται καμία γνώση εντομολογίας ή ιστορίας της τέχνης. Αρκεί να ακολουθήσετε τα φτερά αυτών των ζωγραφισμένων πλασμάτων για να ανακαλύψετε πώς το Art Nouveau ανανέωσε τη σχέση μας με το ζωντανό.
Σας προτείνω ένα ταξίδι στα εργαστήρια του Émile Gallé, στους τοίχους της Villa Majorelle, μέσα από τα σχέδια του Mucha, για να αποκρυπτογραφήσουμε μαζί γιατί η πεταλούδα έγινε η ίδια η ψυχή της τοιχογραφικής τέχνης του Art Nouveau.
Η μεταμόρφωση ως διακοσμητική φιλοσοφία
Το Art Nouveau γεννιέται σε μια Ευρώπη σε πλήρη βιομηχανική μεταβολή. Μεταξύ 1890 και 1910, οι πόλεις μεταμορφώνονται, ο ηλεκτρισμός φωτίζει τους δρόμους, οι μεταλλικές κατασκευές αντικαθιστούν την πέτρα. Σε αυτό το πλαίσιο της κοινωνικής μεταμόρφωσης, η πεταλούδα ενσαρκώνει τέλεια το πνεύμα της εποχής: είναι μετασχηματισμός σε σάρκα και οστά, πέρασμα από την ερπετική κάμπια στο πτερωτό πλάσμα.
Στις τοιχογραφίες, οι καλλιτέχνες του Art Nouveau δεν αναπαριστούν ποτέ την πεταλούδα ως απλό ακίνητο έντομο. Τη συλλαμβάνουν εν πτήσει, με φτερά ανοιχτά σε μια αέναη κίνηση. Αυτή η οπτική δυναμική μεταφράζει την εμμονή του fin-de-siècle με το γίγνεσθαι, με ό,τι δεν είναι ποτέ ακίνητο. Οι πεταλούδες του Alfons Mucha κυριολεκτικά κυματίζουν πάνω στους τοίχους, τα φτερά τους σχηματίζουν αραβουργήματα που συγχωνεύονται με τις κόμες των γυναικείων μορφών, με τους φυτικούς βλαστούς, με την ίδια την αρχιτεκτονική.
Αυτή η φιλοσοφία της μεταμόρφωσης εξηγεί γιατί η πεταλούδα γίνεται επαναλαμβανόμενο motif στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau: προσφέρει στους διακοσμητές μια φυσική δικαιολογία για την καμπύλη, αυτή τη θεμελιώδη αρχή του κινήματος. Σε αντίθεση με τη ακαδημαϊκή ορθή γωνία, η καμπύλη της πεταλούδας υπαινίσσεται τη ζωή σε κίνηση. Τα φτερά των λεπιδοπτέρων προσφέρουν ένα ατελείωτο ρεπερτόριο σινουοειδών, ασύμμετρων, οργανικών μορφών.
Από τον τοίχο στην αρχιτεκτονική χρυσαλίδα
Στη Villa Majorelle στη Νανσί, οι ζωγραφισμένες πεταλούδες στους τοίχους φαίνεται να αναδύονται κατευθείαν από το σοβά, σαν το ίδιο το κτίριο να βρίσκεται σε διαδικασία εκδυσης. Αυτή η σύλληψη μετατρέπει τον οικιακό χώρο σε ζωντανό οργανισμό. Οι ιδιοκτήτες αυτών των κατοικιών δεν ζούσαν απλώς μέσα σε τέσσερις τοίχους, αλλά μέσα σε ένα πλάσμα σε διαρκή εκκόλαψη.
Οι τοιχογράφοι του Art Nouveau χρησιμοποιούν την πεταλούδα για να θολώσουν τα όρια ανάμεσα στην επίπεδη επιφάνεια και τον όγκο, ανάμεσα στο ορυκτό του τοίχου και το οργανικό της φύσης. Τα φτερά ξετυλίγονται σε trompe-l'œil, δημιουργώντας μια ψευδή βάθος που ζωντανεύει το δωμάτιο.
Η διακριτική αισθητικότητα των ανοιχτών φτερών
Πρέπει να το πούμε: το Art Nouveau είναι ένα βαθιά αισθησιακό κίνημα, και η πεταλούδα παίζει εκεί έναν λεπτό αλλά πανταχού παρόντα ερωτικό ρόλο. Στη φαντασία του fin-de-siècle, τα φτερά της πεταλούδας ανακαλούν τα γυναικεία εσώρουχα, τα ελαφριά και διάφανα υφάσματα, τα πέπλα που αποκαλύπτουν όσο και κρύβουν.
Στις τοιχογραφίες των κρεβατοκάμαρων και των budoir, οι πεταλούδες δεν είναι ποτέ αθώες. Τα χρώματά τους - αυτές οι χρυσές ώχρες, τα ιριδίζοντα πράσινα, τα ανησυχητικά μοβ - αναπαράγουν ακριβώς την παλέτα των μεταξωτών και των δαντελών της εποχής. Οι καλλιτέχνες παίζουν συνειδητά με αυτή την οπτική αμφισημία : το βλέμμα διστάζει ανάμεσα στο φτερό του εντόμου και το πολύτιμο ύφασμα, ανάμεσα στη φύση και το στολίδι.
Αυτή η ερωτική διάσταση εξηγεί γιατί η πεταλούδα γίνεται επαναλαμβανόμενο motif στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau, ιδιαίτερα στους οικείους χώρους. Σε αντίθεση με τα πιο συμβατικά floral motifs, η πεταλούδα εισάγει μια αισθησιακή ένταση κοινωνικά αποδεκτή. Ένα τριαντάφυλλο παραμένει τριαντάφυλλο, αλλά μια πεταλούδα μπορεί να υπαινιχθεί χίλια πράγματα: την ελαφρότητα ενός ρούχου που πέφτει, την πτήση μιας επιθυμίας, τη εύθραυστη χάρη μιας στιγμής.
Τα υπνωτικά ocelli
Κοιτάξτε προσεκτικά τις πεταλούδες που ζωγράφισαν οι δάσκαλοι του Art Nouveau: τα φτερά τους φέρουν συχνά ocelli, αυτά τα κυκλικά σχέδια που μιμούνται μάτια. Στις τοιχογραφικές συνθέσεις, αυτά τα ψεύτικα βλέμματα δημιουργούν μια ανησυχητική οικειότητα. Ο τοίχος σας παρατηρεί, συμμετέχει στην οικιακή σκηνή. Αυτή η λεπτή ανθρωπομορφοποίηση μετατρέπει τη διακόσμηση σε παρουσία.
Οι μεγάλες νυχτερινές πεταλούδες - σφίγγες, παγώνια της νύχτας - γίνονται τα αγαπημένα των διακοσμητών για τα εντυπωσιακά τους ocelli. Σε έναν τοίχο σαλονιού, μια πεταλούδα-παγώνι με ocellated φτερά διαλέγεται οπτικά με τους κατοίκους, εισάγοντας μια κρυφή ζωή στον οικιακό χώρο.
Η τέλεια σύντηξη ανάμεσα στην Ιαπωνία και τη Δύση
Η λατρεία της πεταλούδας στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau εξηγείται επίσης από τον ιαπωνισμό που κατέκλυσε την Ευρώπη εκείνη την εποχή. Από το άνοιγμα της Ιαπωνίας το 1868, τα ιαπωνικά χαρακτικά γοήτευαν τους δυτικούς καλλιτέχνες. Τώρα, στην ιαπωνική εικονογραφία, η πεταλούδα κατέχει κεντρική θέση: σύμβολο της ψυχής, της χαράς, της αναγέννησης.
Οι διακοσμητές του Art Nouveau ανακαλύπτουν στα χαρακτικά του Hokusai και του Hiroshige έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο αναπαράστασης των πεταλούδων. Όχι κλασική προοπτική, αλλά επίπεδα χρώματα, στυλιζαρισμένες σιλουέτες, τολμηρές ασύμμετρες συνθέσεις. Αυτή η ιαπωνική αισθητική ανταποκρίνεται τέλεια στις φιλοδοξίες του Art Nouveau: απλοποίηση των μορφών, στυλιζαρισμένη διακόσμηση, άρνηση της δουλικής μίμησης της φύσης.
Στους τοίχους του Παρισιού, των Βρυξελλών ή της Βιέννης, οι πεταλούδες γίνονται έτσι υβριδικά πλάσματα, ευρω-ιαπωνικά. Δανείζονται από την Ιαπωνία τη γραφική στυλιζάρισμα και από τη Δύση τη χρωματική αισθησιακότητα. Αυτή η σύνθεση εξηγεί γιατί το motif της πεταλούδας επαναλαμβάνεται: επιτρέπει τη σύντηξη δύο διακοσμητικών παραδόσεων σε μία εικόνα.
Η πεταλούδα ως εξωτική υπογραφή
Στα αστικά εσωτερικά του 1900, το να έχει κανείς μια πεταλούδα Art Nouveau στον τοίχο του σημαίνει ότι δηλώνει την πολιτισμική του νεωτερικότητα, τη γνώση της ιαπωνικής τέχνης, το άνοιγμά του στον κόσμο. Η πεταλούδα γίνεται διακριτικός αλλά αποτελεσματικός κοινωνικός δείκτης. Λέει: «Έχω ξεπεράσει τον ακαδημαϊσμό, είμαι ευαίσθητος στις avant-gardes, ταξιδεύω με το πνεύμα».
Τα εργαστήρια τοιχογραφικής διακόσμησης προσφέρουν ολόκληρους καταλόγους εξωτικών πεταλούδων - μπλε morphos της Αμερικής, birdwings της Νέας Γουινέας - που μετατρέπουν τους ευρωπαϊκούς τοίχους σε ζωντανά κυριολεκτικά μουσεία περιέργειας.
Η τεχνική στην υπηρεσία της πτήσης
Από καθαρά τεχνική άποψη, η πεταλούδα προσφέρει στους τοιχογράφους και τους διακοσμητές σημαντικά πλεονεκτήματα. Η συμμετρική της δομή διευκολύνει τη σύνθεση: ένας κεντρικός άξονας, δύο φτερά σε καθρέφτη. Αυτή η συμμετρία καθησυχάζει το βλέμμα ενώ επιτρέπει άπειρες παραλλαγές στις λεπτομέρειες.
Τα φτερά της πεταλούδας προσαρμόζονται υπέροχα στις τοιχογραφικές τεχνικές της εποχής. Το στένσιλ, πολύ χρησιμοποιημένο στο Art Nouveau, βρίσκει στις απλοποιημένες μορφές της πεταλούδας ιδανικό θέμα. Η τοιχογραφία με τέμπερα επιτρέπει να δημιουργηθούν αυτές οι λεπτές διαβαθμίσεις που μιμούνται την ιριδίζουσα σκόνη των λεπιδοπτέρων. Οι ενθέματα μητρομαργαρίτη ή χρωματιστού γυαλιού μπορούν να αναπαραστήσουν τις μεταλλικές αντανακλάσεις ορισμένων τροπικών ειδών.
Αυτή η τεχνική προσαρμοστικότητα εξηγεί εν μέρει γιατί η πεταλούδα γίνεται επαναλαμβανόμενο motif στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau: λειτουργεί σε όλες τις κλίμακες, από το λεπτό μετάλλιο των 20 εκατοστών έως την μνημειακή πεταλούδα δύο μέτρων εκπετάσματος που δομεί ολόκληρο τοίχο.
Τα χρώματα του εφήμερου
Οι χημικοί του 19ου αιώνα μόλις εφηύραν νέες συνθετικές χρωστικές : το μοβ του μαγγανίου, το κυανό σερουλέο, το σμαραγδί πράσινο. Αυτά τα λαμπερά χρώματα βρίσκουν τη τέλεια δικαιολόγησή τους στις τροπικές πεταλούδες. Ένας τοίχος καλυμμένος με λαμπερά μπλε morphos δεν σοκάρει: η ίδια η φύση παράγει αυτές τις απίστευτες αποχρώσεις.
Η πεταλούδα νομιμοποιεί έτσι τη χρωματική τόλμη του Art Nouveau. Επιτρέπει στους διακοσμητές να κορεσουν τους τοίχους με έντονα χρώματα παραμένοντας πιστοί στη φυσιοκρατική αρχή του κινήματος.
Όταν το εύθραυστο γίνεται μνημειακό
Υπάρχει μια συναρπαστική ένταση στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau ανάμεσα στην ευθραυστότητα της πεταλούδας - πλάσμα που ζει λίγες μέρες, των οποίων τα φτερά σκίζονται στην παραμικρή επαφή - και τη μονιμότητα του τοίχου, αρχιτεκτονική δομή προορισμένη να διαρκέσει αιώνες. Αυτή η αντίφαση δημιουργεί ένα ιδιαίτερο συναίσθημα.
Μνημειοποιώντας την πεταλούδα στους τοίχους, οι καλλιτέχνες του Art Nouveau παγώνουν το εφήμερο. Συλλαμβάνουν για την αιωνιότητα ό,τι στη φύση εξαφανίζεται σε ένα χτύπημα φτερού. Αυτή η ποιητική πράξη αντηχεί με τη μελαγχολία του fin-de-siècle, αυτή την οξεία συνείδηση της ομορφιάς που περνά, του χρόνου που καταστρέφει.
Οι μεγάλες τοιχογραφικές πεταλούδες του Gallé ή του Guimard δεν είναι χαρούμενες διακοσμήσεις. Φέρουν μέσα τους μια κρυφή σοβαρότητα : είναι memento mori μεταμφιεσμένα σε στολίδια. Ψιθυρίζουν ότι η ομορφιά είναι εύθραυστη, ότι η ζωή είναι σύντομη, ότι μόνο η τέχνη μπορεί να αναστείλει τον χρόνο.
Αυτή η μελαγχολική διάσταση εξηγεί γιατί η πεταλούδα γίνεται επαναλαμβανόμενο motif στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau πέρα από την καθαρή μορφική ομορφιά της. Ενσαρκώνει το κεντρικό παράδοξο κάθε διακόσμησης: να θέλει να στερεώσει ό,τι κινείται, να αιωνιοποιήσει ό,τι πεθαίνει, να μετατρέψει σε πέτρα ό,τι είναι πνοή.
Αφήστε τα φτερά της φύσης να εισβάλουν στον χώρο σας
Ανακαλύψτε τη αποκλειστική συλλογή μας από πίνακες ζώων που αποτυπώνουν αυτή την ίδια φιλοσοφία του Art Nouveau: να μετατρέπουν το ζωντανό σε τοιχογραφική ποίηση, να φέρνουν τη μεταμόρφωση στην καθημερινότητά σας.
Η σύγχρονη κληρονομιά ενός διαχρονικού motif
Σήμερα, περίπου έναν αιώνα μετά την ακμή του Art Nouveau, η πεταλούδα δεν έχει χάσει τίποτα από τη διακοσμητική της δύναμη. Οι σύγχρονοι σχεδιαστές την επανερμηνεύουν με νέες τεχνολογίες - ψηφιακές εκτυπώσεις, laser κοπές, φωτεινές προβολές - όμως το συμβολικό της φορτίο παραμένει άθικτο.
Στα σύγχρονα εσωτερικά που επιδιώκουν να ξεφύγουν από την ψυχρότητα του minimalism, η πεταλούδα Art Nouveau φέρνει αυτή τη νότα οργανικού ρομαντισμού που ζεσταίνει τον χώρο. Λειτουργεί εξίσου καλά σε ένα βιομηχανικό loft όσο και σε ένα κλασικό διαμέρισμα, απόδειξη της αισθητικής του πολυμορφίας.
Οι αναπαραγωγές των τοιχογραφιών Art Nouveau γνωρίζουν νέα άνθηση. Τα πανοραμικά ταπετσαρίες επαναλαμβάνουν τις συνθέσεις των μνημειακών πεταλούδων. Οι σύγχρονοι δημιουργοί ταπετσαριών όπως ο de Gournay ή η Fromental προτείνουν ενημερωμένες εκδοχές των πεταλούδων Art Nouveau, παίζοντας με τη χρυσοστολισία, τη μητρομαργαρίτη, τα μεταλλικά εφέ.
Αυτή η επιστροφή στην εκτίμηση επιβεβαιώνει ότι η πεταλούδα δεν ήταν απλό διακοσμητικό καπρίτσιο της Belle Époque, αλλά ένα οπτικό αρχέτυπο που ανταποκρίνεται σε βαθιές αισθητικές ανάγκες: η επιθυμία μας για εξημερωμένη φύση, η γοητεία μας για τη μεταμόρφωση, η ανάγκη μας για τη σταθεροποίηση της εφήμερης ομορφιάς.
Τώρα καταλαβαίνετε γιατί οι πεταλούδες γίνονται επαναλαμβανόμενο motif στην τοιχογραφική τέχνη του Art Nouveau. Όχι τυχαία, ούτε από απλή μόδα, αλλά επειδή ενσαρκώνουν τέλεια την τριπλή φιλοδοξία αυτού του κινήματος: να συμφιλιώσουν την τέχνη και τη φύση, να μετατρέψουν τον οικιακό χώρο σε ολοκληρωτικό έργο, και να συλλάβουν στην αδρανή ύλη το ρίγος του ζωντανού.
Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε μια πεταλούδα Art Nouveau - σε έναν παλιό τοίχο ή μια σύγχρονη αναπαραγωγή - παρατηρήστε πώς τα φτερά της συνομιλούν με την αρχιτεκτονική, πώς η ζωγραφισμένη της ευθραυστότητα αψηφά τον χρόνο, πώς η παρουσία της αρκεί για να μετατρέψει έναν απλό τοίχο σε φανταστικό κήπο. Θα δείτε περισσότερα από ένα στυλιζαρισμένο έντομο: θα δείτε μια ολόκληρη εποχή που ονειρευόταν οργανική ομορφιά και αέναη μεταμόρφωση.
Και ίσως θελήσετε κι εσείς να προσκαλέσετε αυτά τα πτερωτά πλάσματα στον χώρο σας, ώστε οι τοίχοι σας να αναπνέουν, να κυματίζουν και να απογειώνονται.
Συχνές ερωτήσεις
Γιατί συγκεκριμένα η πεταλούδα και όχι άλλα έντομα στο Art Nouveau;
Ο πεταλούδα διαθέτει μοναδικές αισθητικές ιδιότητες που ταιριάζουν απόλυτα στις αρχές του Art Nouveau. Σε αντίθεση με τα περισσότερα έντομα, προσφέρει μια κομψή διακοσμητική συμμετρία και εντυπωσιακά χρώματα που δικαιολογούν τη χρωματική τόλμη του κινήματος. Η μεταμόρφωσή της ενσαρκώνει τη φιλοσοφία του μετασχηματισμού που ήταν αγαπητή σε εκείνη την εποχή. Άλλα έντομα εμφανίζονται βέβαια στο Art Nouveau - λιβελλούλες, σκαραβαίοι, μέλισσες - αλλά κανένα δεν συνδυάζει αυτόν τον συμβολικό πλούτο (ψυχή, αναγέννηση, εφήμερο) με τόση μορφική ομορφιά. Η πεταλούδα επιτρέπει επίσης να εισαχθεί η αισθησιακή καμπύλη, θεμελιώδης αρχή του κινήματος, με φυσικό και δικαιολογημένο τρόπο. Τα φτερά της προσφέρουν ένα ανεξάντλητο ρεπερτόριο οργανικών σχημάτων χωρίς την αρνητική συνδήλωση που συνδέεται με άλλα έντομα. Τέλος, η πεταλούδα απολαμβάνει μια εικονογραφική παράδοση δυτική και ανατολική που την καθιστά άμεσα κατανοητή και εκτιμημένη από ένα καλλιεργημένο αστικό κοινό.
Πώς να ενσωματώσετε ένα μοτίβο πεταλούδας Art Nouveau σε ένα σύγχρονο εσωτερικό;
Η επιτυχημένη ενσωμάτωση μιας πεταλούδας Art Nouveau σε ένα σύγχρονο εσωτερικό βασίζεται στην ελεγχόμενη αντίθεση και όχι στην ιστορική αναπαραγωγή. Σε έναν λιτό χώρο με μινιμαλιστικές γραμμές, μια μεγάλη πεταλούδα Art Nouveau - σε πανοραμική ταπετσαρία, τοιχογραφία ή πίνακα - δημιουργεί ένα ρομαντικό σημείο εστίασης που ζεσταίνει το σύνολο. Προτιμήστε ένα μοναδικό και εντυπωσιακό έργο αντί για συσσώρευση μικρών μοτίβων. Ένας τοίχος με έμφαση σε υπνοδωμάτιο, πίσω από ένα κρεβάτι με σύγχρονες γραμμές, λειτουργεί ιδιαίτερα καλά. Μπορείτε επίσης να επιλέξετε μερικές αναπαραγωγές : μια μεγεθυμένη λεπτομέρεια φτερού σε σύγχρονη εκτύπωση σε καμβά ή αλουμίνιο. Το κόλπο είναι να σεβαστείτε την παλέτα του Art Nouveau (πράσινα, μοβ, χρυσοκίτρινα ώχρα) συνδέοντάς την με τη διακόσμηση που ήδη έχετε. Τα σύγχρονα υλικά - γυαλί, βουρτσισμένο μέταλλο, μπετόν - δημιουργούν έναν συναρπαστικό διάλογο με την οργανικότητα της πεταλούδας. Μην διστάζετε να παίξετε με τις κλίμακες: μια μνημειώδης πεταλούδα δίνει χαρακτήρα χωρίς να πέφτει στην απομίμηση.
Ποιοι καλλιτέχνες του Art Nouveau εργάστηκαν ιδιαίτερα το μοτίβο της πεταλούδας;
Αρκετοί δάσκαλοι του Art Nouveau έκαναν την πεταλούδα κεντρικό στοιχείο του διακοσμητικού λεξιλογίου τους. Ο Εμίλ Γκαλέ, δάσκαλος υαλουργός και επιπλοποιός της Νανσί, τη χρησιμοποίησε εκτενώς στις δημιουργίες του, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων του για διακόσμηση τοίχων. Ο Αλφόνς Μουχά, στους διακοσμητικούς πίνακές του, ενσωματώνει στυλιζαρισμένες πεταλούδες που συγχωνεύονται με τις κόμες και τις πτυχές των γυναικείων του μορφών. Ο Λουί Μαζορέλ, συνεργάτης του Γκαλέ, σκορπίζει στις συνθέσεις του πεταλούδες που φαίνεται να αναδύονται από φυτικές δομές. Ο Ρενέ Λαλίκ, κυρίως γνωστός για τα κοσμήματά του, επηρέασε τη διακόσμηση τοίχων με τις αισθησιακές ερμηνείες του για πεταλούδες με ανοιχτά φτερά. Στο Βέλγιο, ο Βίκτορ Ορτά ενσωματώνει μοτίβα πεταλούδων σε ορισμένα από τα εσωτερικά του Art Nouveau. Ο Γκούσταφ Κλιμτ, αν και περισσότερο συνδεδεμένος με τη Βιεννέζικη Σετσεσιόν, χρησιμοποιεί χρυσές πεταλούδες στις τοιχογραφικές του συνθέσεις. Αυτοί οι καλλιτέχνες μοιράζονται μια προσέγγιση: η πεταλούδα δεν απομονώνεται ποτέ αλλά ενσωματώνεται σε ένα ολοκληρωμένο διακοσμητικό σύστημα όπου διαλέγεται με τη χλωρίδα, την αρχιτεκτονική δομή και τη ανθρώπινη μορφή.
