Πίνακας Ταϊτή: η καλλιτεχνική κληρονομιά του Paul Gauguin στο σπίτι σας

Ο Gauguin απέδρασε από κάτι συγκεκριμένο: το αστικό Παρίσι, τα επίσημα Salons, μια ζωγραφική που θεωρούσε εξαντλημένη. Το 1891 αναχώρησε για την Ταϊτή με την, ελαφρώς φανταστική, ιδέα να βρει έναν «πρωτόγονο» κόσμο, άφθαρτο από τον δυτικό πολιτισμό.

Η πραγματικότητα που βρήκε εκεί ήταν πιο σύνθετη — το Papeete ήταν ήδη μια αποικιακή πόλη. Όμως ο Gauguin ζωγράφιζε λιγότερο αυτό που έβλεπε και περισσότερο αυτό που αναζητούσε: μια πολυνησιακή πνευματικότητα, μαοριανές θεότητες, έναν αισθησιασμό που θεωρούσε απών από την ευρωπαϊκή τέχνη της εποχής του. Αυτή η ένταση ανάμεσα στη φαντασίωση και την πραγματικότητα γέννησε τον πιο ιδιαίτερο μεταϊμπρεσιονισμό της εποχής του, ένα ύφος όπου το χρώμα δεν περιγράφει πια, εκφράζει.

Ο Gauguin δεν ζωγραφίζει την Ταϊτή όπως είναι, ζωγραφίζει την Ταϊτή όπως έχει ανάγκη να είναι — και ακριβώς αυτό κάνει τους πίνακές του αξέχαστους.

Δύο πίνακες συνοψίζουν από μόνοι τους τη συμβολή του Gauguin στην ταϊτινή ζωγραφική, και εξακολουθούν να αποτελούν σήμερα αναφορά για κάθε δημιουργία εμπνευσμένη από αυτόν τον κόσμο.

Γυναίκες της Ταϊτής: πορτρέτο μιας κοινωνίας

Ζωγραφισμένο το 1891, αυτό το έργο δείχνει δύο γυναίκες καθισμένες στην άμμο, η μία με ιεραποστολική φορεσιά, η άλλη με παραδοσιακό pareo. Ο Gauguin αποτυπώνει μια στιγμή απόλυτης ηρεμίας, σχεδόν σιωπηλής. Τα χρώματα — πουδραρισμένο ροζ, ocre, γαλαζοπράσινο — τοποθετούνται σε επίπεδες επιφάνειες, χωρίς διαβαθμίσεις, σε αυτή την τόσο ιδιαίτερη μανιέρα του gauguinian πρωτογονισμού.

Αυτή η σύνθεση, με την ατμόσφαιρα τροπικής ηρεμίας χωρίς τεχνητά στοιχεία, είναι που εμπνέει σήμερα τον πίνακα πίνακας inspiré par Femmes de Tahiti de Paul Gauguin N°1 – Hommage Artiste Célèbre του καταστήματος: ένα ζωντανό φόρος τιμής σε αυτή τη σκηνή, σχεδιασμένο για έναν τοίχο που χρειάζεται ταυτόχρονα απαλότητα και παρουσία.

Manao Tupapau: μυστικισμός και πολυνησιακές πεποιθήσεις

Μεταφρασμένο κατά προσέγγιση ως «το πνεύμα των νεκρών αγρυπνεί», αυτός ο πίνακας του 1892 δείχνει μια νεαρή γυναίκα ξαπλωμένη, ανήσυχη, ενώ μια φαντασματική μορφή στέκεται στο βάθος. Ο Gauguin εισάγει εδώ κατά μέτωπο τον πολυνησιακό συμβολισμό : τις μαοριανές πεποιθήσεις για τα πνεύματα tupapau, νυχτερινούς φύλακες που φοβούνταν στην παραδοσιακή ταϊτινή κουλτούρα.

Αυτός ο καμβάς σηματοδοτεί μια καμπή: ο Gauguin δεν περιορίζεται πια σε σκηνές genre, επιχειρεί να εισαγάγει τον θεατή σε μια ξένη κοσμογονία. Είναι ένα από τα πιο σχολιασμένα έργα της ιστορίας της τέχνης ακριβώς για αυτόν τον λόγο — αναμειγνύει ερωτισμό, φόβο και θρησκεία μέσα σε ένα πλαίσιο.

Πρώτα απ' όλα η παλέτα: αναζητήστε καμένα ocre, πράσινα της ζούγκλας, βουβά κόκκινα και καφέ της γης. Ένας πίνακας Ταϊτής που γέρνει προς το φωνακλάδικο τυρκουάζ ή το ροζ καραμέλα δεν έχει πια τίποτα το gauguinian, πέφτει στο γενικό τροπικό.

• Φινίρισμα ακρυλικού γυαλιού : γυαλιστερή επιφάνεια, πολύ έντονη απόδοση, ιδανική για να αναδείξει τα κόκκινα και τα ocre σε δωμάτιο με ελεγχόμενο φως.
• Φινίρισμα Alu Dibond : ματ επιφάνεια, χωρίς αντανακλάσεις, πιο απαλά χρώματα — ιδανικό απέναντι σε παράθυρο ή στο πλήρες φως της ημέρας.
• Το μέγεθος : υπολογίστε ένα έργο που καταλαμβάνει το 60 έως 75 % του πλάτους του τοίχου ή του επίπλου κάτω από το οποίο είναι κρεμασμένο, για ένα αποτέλεσμα που δεν χάνεται ούτε συντρίβει.

Σκεφτείτε επίσης την υφή του τοίχου σας και τη γενικότερη ατμόσφαιρα του δωματίου. Ένα σαλόνι με ουδέτερους τόνους και έπιπλα από ακατέργαστο ξύλο υποδέχεται ιδιαίτερα καλά αυτές τις θερμές, χωματένιες παλέτες.

Ένας μόνο πίνακας σπάνια συνθέτει μια πειστική γκαλερί τοίχου. Η ιδέα: συνθέστε έναν τοίχο που αφηγείται ένα ταξίδι στην ιστορία της τέχνης, όχι ένα διακοσμητικό patchwork χωρίς κοινό νήμα.

Το λευκό άλογο του Gauguin ως συμπλήρωμα

Το λευκό άλογο είναι μία από τις πιο ήρεμες εικόνες της ταϊτινής περιόδου του Gauguin: ένα ακίνητο ζώο σε ένα πράσινο ποτάμι, σχεδόν εξωπραγματικό.

Για να προχωρήσετε πιο μακριά σε αυτή τη λογική γκαλερί εμπνευσμένης από τους μεγάλους δασκάλους, ορισμένοι χώροι συνδυάζουν μια ταϊτινή σκηνή με έναν πίνακα εμπνευσμένο από το Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain, σε μια πιο κινηματογραφική, αλλά εξίσου αφηγηματική γραμμή. Το ουσιώδες είναι να διατηρείτε συνοχή παλέτας μεταξύ των δωματίων, όχι κατ' ανάγκη θέματος.

Για έναν πολύ μεγάλο τοίχο σαλονιού ή σκάλας, ένα επιβλητικό μέγεθος μπορεί επίσης να κάνει όλη τη δουλειά μόνο του — αυτός είναι ο σκοπός του οδηγού μας για τους πίνακες μεγάλου μεγέθους, χρήσιμου αν διστάζετε ανάμεσα σε μια πολλαπλή σύνθεση και ένα μοναδικό κομμάτι.

Το σαλόνι παραμένει ο φυσικός χώρος: πάνω από έναν καναπέ, ο πίνακας τραβά το βλέμμα από τη στιγμή που μπαίνει κανείς στο δωμάτιο. Το υπνοδωμάτιο λειτουργεί επίσης πολύ καλά, ιδιαίτερα σε μια πιο οικεία εκδοχή, απέναντι από το κρεβάτι αντί πάνω του — οι πίνακες Gauguin με τροπικούς τόνους για εξωτικό υπνοδωμάτιο βρίσκουν εκεί ένα ιδιαίτερα κατάλληλο πλαίσιο.

Μια φαρδιά είσοδος μπορεί επίσης να φιλοξενήσει μια ταϊτινή σκηνή: είναι συχνά ο πρώτος τοίχος που βλέπει κανείς μπαίνοντας, και μια ocre παλέτα εγκαθιστά αμέσως μια θερμή ατμόσφαιρα, μακριά από το ουδέτερο λευκό των κλασικών χώρων υποδοχής.